Τώρα όλοι είναι με ένα κινητό στο χέρι με απεριόριστα λεπτά, απεριόριστα μηνύματα.. Θυμάστε την εποχή μας; Που περιμέναμε με τις ώρες ένα τηλέφωνο στο σταθερό; που έπρεπε να πάρουμε τηλέφωνο στο σταθερό και να μιλήσουμε με την μητέρα του φίλου ή της φίλης μας πρώτα για να μας δώσει τον φίλο μας στο τηλέφωνο;
Οι αναμνήσεις με το σταθερό τηλέφωνο
Ψιθυριστά, να μην μας ακούσουν οι γονείς.
Τα σύρματα έπαιρναν φωτιά.
Στρίβαμε το καλώδιο γύρω απ’ το δάχτυλό μας απ’ την αγωνία, όταν μιλούσαμε με το αντικείμενο του πόθου μας.
Κι όταν περιμέναμε τηλεφώνημα, στεκόμασταν από πάνω να προλάβουμε ν’ απαντήσουμε πριν το σηκώνει κάποιος γονιός.
Όταν δε, άκουγες «πάμε σινεμά το Σάββατο;» τότε, ένιωθες ρίγος να σε διαπερνά και ήξερες ότι στο σινεμά θα σου πιάσει το χέρι. Ένιωθες, τις πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι σου. Τότε, δεν υπήρχαν τα κινητά τηλέφωνα.
Τότε τα ραντεβού κλείνονταν από το σχολείο ή από το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού.
Με μισόλογα βέβαια για να μην καταλάβουν κάτι οι γονείς. Συνήθως, οι έξοδοι των λίγων ωρών ήταν με ευρύτερες παρέες του σχολείου.
Το τηλέφωνο της Παρασκευής και τα στέκια μας
Ένα μόνο τηλεφώνημα την Παρασκευή, ήταν αρκετό για να επιβεβαιωθεί η συνάντηση. Πάντα όλοι στην ώρα τους. Χωρίς αυτοκίνητα η μηχανές. Χωρίς κινητά.
Είχαμε τα στέκια μας. Ξέραμε που θα βρίσκαμε την παρέα μας στις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, τις αργίες. Δεν χρειάζονταν καν να επικοινωνήσουμε. Τα αγαπημένα μας στέκια, όχι τίποτα ουάου, αλλά για μας ήταν τα καλύτερα. Εκεί βρίσκαμε τους φίλους μας, το γέλιο, την χαρά, την ανάλαφρη εφηβεία μας.
Στο χαρτάκι ανταλλάσσαμε τηλέφωνα και διευθύνσεις. Οι διευθύνσεις ήταν πολύ χρήσιμες την εποχή εκείνη, γιατί η παρέα ερχόταν τις περισσότερες φορές απ’ το σπίτι να σε πάρει να βγεις. Οι γονείς έπρεπε να γνωρίζουν τα παιδιά της παρέας. Δεν πίναμε, χορεύαμε, όμως, μέχρι τελικής πτώσης. Είχαμε και τα πάρτι στα σπίτια. Άρχιζαν στις εννέα το βράδυ και κατά τη μια τελείωναν. Κάποιος έκανε χρέη dj και ο χορός δεν σταμάταγε. Τα μπλουζ της εποχής έπαιζαν στα πικάπ, χαμήλωναν τα φώτα του σαλονιού και το λίκνισμα των εφήβων κορμιών τόσο ρυθμικό. Τόσο τρυφερό.
Τότε, ήταν το φτερούγισμα του στομαχιού, τα ραβασάκια, τα στέκια. Το άγγιγμα του χεριού, η προσμονή της συνάντησης στο διάλειμμα, τα πάρτι.
Τώρα, τα κινητά, το Instagram και το Facebook. Το φλερτ εξαντλείται στο sms και στο inbox. Οι ματιές που πετούσαν φλόγες αντικαταστάθηκαν από το πληκτρολόγιο. Τα smartphones παγίδευσαν τις πεταλούδες. Τα tablets πάγωσαν το άγγιγμα.