Έντονο προβληματισμό, συζητήσεις και βαθύ σκεπτικισμό στην κοινή γνώμη έχει προκαλέσει τις τελευταίες ώρες η δημόσια τοποθέτηση του γνωστού και πάντα αιχμηρού δημοσιογράφου, Θέμη Σινάνογλου. Με το χαρακτηριστικό, ασυμβίβαστο στυλ του, ο έμπειρος ρεπόρτερ αναδεικνύει μια πτυχή της καθημερινότητας που ακουμπά τις ευαίσθητες χορδές της κοινωνίας: την περιβαλλοντική, αλλά κυρίως την ταξική διάσταση της εισβολής των λαγοκέφαλων στις ελληνικές θάλασσες.
Το κείμενό του αποτελεί μια κραυγή αγωνίας για τον απλό πολίτη και μια ευθεία επίθεση στην κυβερνητική αδράνεια, θέτοντας ερωτήματα που προκαλούν σοβαρά ερωτηματικά για τα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού.
Η ανάρτηση του Θέμη Σινάνογλου
Ρε συ Κυριάκο Μητσοτάκη, τι γίνεται με τους λαγοκέφαλους στις θάλασσές μας; Φοβάσαι μήπως σου προκύψει κανένας νέος ΟΠΕΚΕΠΕ στη θάλασσα και γι’ αυτό δεν παίρνεις μέτρα; Ή μήπως δεν έχεις πια καμία εμπιστοσύνη στα λαμόγια του κόμματος και τρέμεις μην φάνε και τα κονδύλια της αλιείας, με αποτέλεσμα να μην κάνεις αυτό που ήδη έκανε η Κύπρος και άλλα σοβαρά κράτη; Τι περιμένεις, αλήθεια; Μία θάλασσα έχει μείνει σε αυτή τη χώρα για να πουλήσει όλη κι όλη, και το πρόβλημα με αυτά τα παλιόψαρα αυξάνεται πλέον γεωμετρικά. Αν συνεχίσεις έτσι, σε λίγο δεν θα υπάρχει τίποτα όρθιο.
Ας κάτσουμε να σκεφτούμε λίγο τη σκληρή πραγματικότητα, γιατί κάποιοι φαίνεται να ζουν σε γυάλινο πύργο. Μία απόλαυση έχει απομείνει πλέον στον φτωχό άνθρωπο σε αυτόν τον τόπο: να πάει στη θάλασσα να κάνει ένα μπάνιο τσάμπα, να δροσιστεί, να ξεχαστεί. Την ίδια ώρα, οι πλούσιοι, οι μεγάλοι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί, οι επώνυμοι απόγονοί τους και όλα τα γνωστά λαμόγια δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Αυτοί έχουν τις πισίνες τους, πάνε τις διακοπές τους σε πολυτελείς βίλες, κλείνουν πανάκριβα Airbnb και απομονώνονται σε χλιδάτα ξενοδοχεία μακριά από την καθημερινή μιζέρια. Δεν τους νοιάζει αν η ακτή έχει γεμίσει επικίνδυνα τοξικά ψάρια.
Νησιωτική χώρα είμαστε, για όνομα του Θεού! Τόσος κόσμος σώζεται στα νησιά μας και στην παράκτια ηπειρωτική Ελλάδα χάρη στο ψάρεμα. Άνθρωποι της βιοπάλης ρίχνουν μια πετονιά, ένα παραγάδι και εξασφαλίζουν ένα πιάτο φαγητό τσάμπα για την οικογένειά τους. Κάντε κάτι επιτέλους, πάρτε μέτρα, γιατί θα το χάσουν κι αυτό το πιάτο φαΐ. Θα χάσουν και το κολύμπι, που είναι το μόνο πράγμα που έχει απομείνει όρθρο, τη στιγμή που ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας μας βρίσκεται βυθισμένο μες την κατάθλιψη από τα οικονομικά ζόρια.
Με πανίσχυρα δόντια που καταστρέφουν εξοπλισμούς και τη θανατηφόρα νευροτοξίνη τετροδοτοξίνη, οι λαγοκέφαλοι αποτελούν τη μεγαλύτερη σύγχρονη απειλή για τα ελληνικά ύδατα.
Η εισβολή των «τοξικών» και η αδράνεια της κυβέρνησης
Το ζήτημα με την εξάπλωση των λαγοκέφαλων στις ελληνικές θάλασσες δεν είναι απλώς μια οικολογική αναφορά στις ειδήσεις, αλλά μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας. Οι ψαράδες σε όλο το Αιγαίο και το Ιόνιο εκπέμπουν σήμα κινδύνου εδώ και χρόνια, βλέποντας τα δίχτυα τους να καταστρέφονται και τα αλιεύματα να εξαφανίζονται από το επιθετικό αυτό είδος.
Η σύγκριση με την Κύπρο είναι αναπόφευκτη και άκρως αποκαλυπτική για τη δική μας κρατική ολιγωρία. Η κυπριακή δημοκρατία εδώ και καιρό εφάρμοσε επιδοτούμενα προγράμματα για την αλιεία και την εξόντωση του λαγοκέφαλου, δίνοντας κίνητρα στους επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες να καθαρίσουν τις θάλασσες. Στην Ελλάδα, όμως, επικρατεί μια περίεργη, ύποπτη σιωπή. Υπάρχει ο φόβος ότι οποιαδήποτε χρηματοδότηση ή διαχείριση κονδυλίων θα καταλήξει σε ένα νέο φιάσκο τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, με κομματικά στελέχη και «ημέτερους» να λυμαίνονται τα λεφτά, χωρίς να παράγεται κανένα απολύτως έργο;
Η ταξική διάσταση της ελληνικής παραλίας
Πίσω από την έλλειψη πολιτικής βούλησης κρύβεται μια βαθιά ταξική πραγματικότητα. Για την ελίτ της χώρας, η κατάσταση των δημόσιων ακτών είναι ένα αδιάφορο ζήτημα. Όταν η καθημερινότητά σου περιλαμβάνει ιδιωτικές πισίνες, ελεγχόμενη πρόσβαση σε υπερπολυτελή θέρετρα και διακοπές μακριά από τον «πολύ κόσμο», η εμφάνιση των λαγοκέφαλων στις ελεύθερες παραλίες δεν σε αγγίζει.
Όμως, για τον μέσο Έλληνα πολίτη, η ελεύθερη παραλία είναι η τελευταία βαλβίδα αποσυμπίεσης. Σε μια περίοδο που η ακρίβεια έχει τσακίσει τα νοικοκυριά και η ψυχική υγεία του πληθυσμού δοκιμάζεται σκληρά, το τσάμπα μπάνιο στη θάλασσα λειτουργεί ως φάρμακο κατά της κατάθλιψης. Αν οι πολίτες αρχίσουν να φοβούνται να μπουν στο νερό λόγω των επικίνδυνων εισβολέων, τότε τους αφαιρείται και η τελευταία πηγή δωρεάν χαράς και ψυχαγωγίας.
Διαβάστε επίσης
Φρίκη με την αποκάλυψη ψαρά για τους λαγοκέφαλους: «Κόβουν κομμάτια, έχουν…» – Η πρόβλεψη για τις παραλίες που σοκάρει
Ένα πιάτο φαγητό που κινδυνεύει να χαθεί
Στις νησιωτικές και παράκτιες περιοχές της Ελλάδας, το ερασιτεχνικό ψάρεμα δεν είναι απλώς ένα χόμπι της Κυριακής, αλλά ένας βασικός τρόπος επιβίωσης. Πολλοί συνταξιούχοι, άνεργοι ή χαμηλόμισθοι βασίζονται στην ψαριά της ημέρας για να εξασφαλίσουν ένα καθαρό, ποιοτικό γεύμα χωρίς να ξοδέψουν ούτε ένα ευρώ.
Η γεωμετρική αύξηση των λαγοκέφαλων, οι οποίοι κατασπαράζουν τα πάντα στο πέρασμά τους και δεν έχουν φυσικούς εχθρούς στα δικά μας νερά, απειλεί άμεσα αυτό το άτυπο δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Αν η κυβέρνηση δεν ξυπνήσει άμεσα για να εφαρμόσει μια εθνική στρατηγική αντιμετώπισης του προβλήματος, η ζημιά στον τουρισμό, την αλιεία και την ψυχολογία του κόσμου θα είναι μη αναστρέψιμη. Η θάλασσα είναι ο πλούτος μας, αλλά είναι και το καταφύγιο του φτωχού. Η παρέμβαση του Θέμη Σινάνογλου βάζει τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και αναμένεται να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στο πολιτικό σκηνικό.
