Η συζήτηση γύρω από το νέο πολιτικό βήμα του Αντώνη Σαμαρά έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τις απλές θεωρίες και να πατάει σε πιο συγκεκριμένα δεδομένα.
Εκεί που στα κυβερνητικά γραφεία επικρατούσε η εκτίμηση πως η όποια κινητικότητα αφορά κυρίως παλαιότερα στελέχη που αναζητούν ρόλο, τα τελευταία δεδομένα διαμορφώνουν μια διαφορετική, πιο σύνθετη πραγματικότητα. Οι πληροφορίες που έρχονται στο φως δείχνουν ότι τα ψηφοδέλτια του νέου φορέα αρχίζουν να στελεχώνονται, και μάλιστα με πρόσωπα που προκαλούν εύλογο προβληματισμό στην οδό Πειραιώς.
Ο βασικός λόγος για αυτή την αλλαγή κλίματος εστιάζεται κυρίως σε ένα όνομα: στον Μίλτο Χρυσομάλλη. Εδώ δεν μιλάμε για κάποιο στέλεχος που έχει αποχωρήσει καιρό, αλλά για έναν εν ενεργεία βουλευτή Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας. Η ενδεχόμενη μετακίνηση ενός μέλους της σημερινής Κοινοβουλευτικής Ομάδας στο κόμμα Σαμαρά δημιουργεί ένα πρακτικό και πολιτικό ζήτημα για το Μαξίμου, καθώς αποδεικνύει ότι οι διεργασίες μπορούν να αγγίξουν και τον σημερινό κοινοβουλευτικό κορμό της παράταξης.
Την ίδια στιγμή, το εγχείρημα ενισχύεται και από τον Μάριο Σαλμά. Ο ανεξάρτητος βουλευτής, έχοντας ήδη διαχωρίσει τη θέση του από την κυβερνητική πλειοψηφία, προσθέτει πολιτική εμπειρία στη νέα προσπάθεια του Αντώνη Σαμαρά, δείχνοντας ότι ο σχηματισμός φιλοδοξεί να έχει από νωρίς φωνή εντός της Βουλής.
Η στελέχωση, όμως, επεκτείνεται και σε άλλα επίπεδα. Ο Θανάσης Σκορδάς, πρώην αναπληρωτής Υπουργός Ανάπτυξης, είναι ένα πρόσωπο που ξέρει από μέσα την οργανωτική λειτουργία της κεντροδεξιάς, προσφέροντας τεχνογνωσία στον νέο μηχανισμό. Παράλληλα, η παρουσία του Ιωάννη Παναγιωτόπουλου, καθηγητή Θεολογίας του ΕΚΠΑ, δίνει ένα σαφές ιδεολογικό στίγμα. Απευθύνεται σε ένα πιο παραδοσιακό, συντηρητικό κοινό που ίσως νιώθει ότι δυσκολεύεται να ταυτιστεί με τον σημερινό κεντρώο προσανατολισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη…Σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, η εικόνα αυτών των τεσσάρων προσώπων (και πολλών ακόμα που ακολουθούν) δείχνει ότι το σχέδιο του πρώην πρωθυπουργού περνάει στη φάση της πρακτικής υλοποίησης. Για τη Νέα Δημοκρατία, η πρόκληση πλέον είναι να μετρήσει με ψυχραιμία τη νέα συνθήκη και να διαχειριστεί τις υπαρκτές πιέσεις που δέχεται στα δεξιά της. Πράγμα δύσκολο όταν η πίεση του αποτελέσματος από τους δελφίνους μεγαλώνει…
