Η έπαυλη των Καραγιάννη είχε μείνει βουβή για χρόνια, εκτός από το αχνό βουητό των συσκευών και τον μοναχικό αντίλαλο των βημάτων στους μαρμάρινους διαδρόμους.
Μετά τον ξαφνικό θάνατο της γυναίκας του, ο Ανδρέας Καραγιάννης, ένας από τους πιο ισχυρούς επιχειρηματίες της πόλης, είχε μείνει με δύο νεογέννητα μωρά και μια τόσο βαθιά θλίψη που κατάπινε τα πάντα — ακόμη και τη χαρά της πατρότητας.
Αλλά η σιωπή τελείωσε όταν τα δίδυμα έγιναν έξι μηνών.
Έκλαιγαν όλη τη νύχτα, κάθε νύχτα. Ο Ανδρέας προσέλαβε τις καλύτερες νταντάδες. Γυναίκες με άριστα βιογραφικά, πιστοποιήσεις και συστάσεις. Όμως μία-μία παραιτήθηκαν, λέγοντας το ίδιο πράγμα:
«Δεν σταματούν να κλαίνε, κύριε Καραγιάννη. Δεν μπορώ να το αντέξω.»
Ο Ανδρέας καθόταν στο σκοτεινό του γραφείο στις 3 τα ξημερώματα, με τη γραβάτα λυμένη και τα μάτια κατακόκκινα, ακούγοντας τα κλάματα των διδύμων από την ενδοεπικοινωνία. Η εξάντληση και οι τύψεις τον βασάνιζαν. Μπορεί να διευθύνει μια μεγάλη εταιρεία που έχει κέρδη εκατομμύρια, αλλά δεν μπορεί να ηρεμήσει τα ίδια του τα παιδιά.
Στην τέταρτη εβδομάδα αϋπνίας, η επιστάτρια της έπαυλης, η κυρία Λίλιαν, τον πλησίασε διστακτικά.
«Κύριε… ξέρω κάποιον που μπορεί να βοηθήσει. Δεν είναι… όμως όπως οι κλασικές νταντάδες, αλλά έχει κάνει θαύματα.»
Ο Ανδρέας ούτε που σήκωσε το βλέμμα.
«Στο σημείο που έχω φτάσει, δεν με νοιάζει. Φέρ’ την.»
Το επόμενο βράδυ έφτασε μια κομψή γυναίκα. Το όνομά της ήταν Μαργαρίτα, και δεν έμοιαζε με καμία από τις προηγούμενες. Δεν είχε άψογο βιογραφικό. Ντυνόταν απλά και ήταν πολύ ήρεμη. Το βλέμμα της ήταν γαλήνιο, και η φωνή της είχε μια ζεστασιά που ο Ανδρέας δεν είχε ακούσει για μήνες.
«Μου είπαν ότι τα παιδιά σας δεν μπορούν να κοιμηθούν», είπε απαλά.
Ο Ανδρέας την κοίταξε δύσπιστα.
«Έχετε εμπειρία με μωρά; Με… δύσκολες περιπτώσεις;»
Η κυρία Μαργαρίτα έγνεψε.
«Έχω φροντίσει παιδιά που έχασαν τη μητέρα τους. Δεν χρειάζονται μόνο τροφή και αγκαλιές. Πρέπει να νιώσουν ξανά ασφάλεια.»
Ο Ανδρέας ανατρίχιασε στο άκουσμα της γυναίκας του.
«Και πιστεύεις ότι μπορείς να τα κάνεις να σταματήσουν; Καμία άλλη δεν τα κατάφερε.»
Η Μαργαρίτα τον κοίταξε κατευθείαν.
«Δεν το πιστεύω. Το ξέρω.»
Εκείνο το βράδυ, ο Ανδρέας στεκόταν έξω από το παιδικό δωμάτιο, έτοιμος να επέμβει. Τα δίδυμα ήδη έκλαιγαν ασταμάτητα. Η Μαργαρίτα δεν έτρεξε να τα σηκώσει. Κάθισε στο πάτωμα ανάμεσα στις κούνιες, έκλεισε τα μάτια και άρχισε να μουρμουρίζει ένα απαλό, άγνωστο νανούρισμα.
Στην αρχή δεν άλλαξε τίποτα. Μετά τα κλάματα άρχισαν να μειώνονται… να μειώνονται… και μέσα σε λίγα λεπτά, σιωπή.
Ο Ανδρέας έγειρε μπροστά, σοκαρισμένος.
Κοιμήθηκαν;
Άνοιξε την πόρτα διστακτικά. Η Μαργαρίτα συνέχισε να τραγουδά.
«Μην τα ξυπνήσετε», ψιθύρισε. «Ξεπέρασαν επιτέλους τον φόβο τους.»
«Τι έκανες;» ρώτησε. «Καμία άλλη δεν μπόρεσε να τα ηρεμήσει για πάνω από δύο λεπτά.»
«Τα παιδιά σας δεν κλαίνε επειδή πεινούσαν ή ήθελαν αγκαλιά. Κλαίνε γιατί κανείς δεν τα βλέπει πραγματικά. Είναι περιτριγυρισμένα από ξένους. Χρειάζονται σύνδεση, όχι απλώς στοργή.»
Από εκείνη τη νύχτα, τα δίδυμα κοιμούνταν μόνο όταν ήταν εκεί η Μαργαρίτα.
Οι μέρες έγιναν εβδομάδα. Ο Ανδρέας παρατηρούσε την Μαργαρίτα περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε. Δεν χρησιμοποιούσε παιχνίδια, ούτε τεχνάσματα. Τραγουδούσε, έλεγε ιστορίες και χάιδευε τα μωρά με μια ατελείωτη υπομονή.
Μια νύχτα, ο Ανδρέας είπε:
«Δεν καταλαβαίνω πώς το κάνεις. Έχεις καταφέρει αυτό που κανείς δεν μπόρεσε.»
Η Μαργαρίτα απάντησε ήρεμα:
«Δεν είναι κόλπο. Ξέρουν ότι δεν θα τα αφήσω. Αυτό ήταν πάντα ο μεγαλύτερος φόβος τους.»
Τα λόγια της τον χτύπησαν σαν μαχαίρι.
Μέχρι που άκουσε κάτι παράξενο. Ένα βράδυ, περνώντας έξω από το δωμάτιο, την άκουσε να ψιθυρίζει στα δίδυμα:
«Μην ανησυχείτε, μικρά μου. Είστε πιο δυνατά απ’ όσο νομίζουν. Έχετε μυστικά που ούτε ο πατέρας σας γνωρίζει.»
Ο Ανδρέας πάγωσε.
Μυστικά; Τι εννοεί;
Την επόμενη μέρα παρατήρησε ότι απέφευγε να μιλήσει για το παρελθόν της. Κάθε φορά που τη ρωτούσε από πού ήξερε τα νανουρίσματα ή πώς γνώριζε τόσα για τραυματισμένα παιδιά, άλλαζε θέμα.
Ποια είναι η Μαργαρίτα;
Και γιατί νιώθει ότι ξέρει περισσότερα για την οικογένειά του από τον ίδιο;
Ένα βράδυ την πλησίασε στην κουζίνα.
«Άκουσα τι είπες στα παιδιά χθες. Τι εννοούσες με τα μυστικά;»
«Δεν μπορώ να σας το πω ακόμα», είπε ήρεμα.
«Αν αφορά τα παιδιά μου, έχεις υποχρέωση να μου πεις», αντέδρασε.
Τελικά υποχώρησε.
«Ελάτε στο παιδικό δωμάτιο τα μεσάνυχτα. Θα σας δείξω.»
Στις 12 ακριβώς, μπήκαν στο σκοτεινό δωμάτιο. Η Μαργαρίτα έσκυψε ανάμεσα στις κούνιες και άρχισε να τραγουδά ένα περίεργο νανούρισμα. Τα μωρά άπλωσαν τα χεράκια τους προς το μέρος της — σαν να καταλάβαιναν κάθε λέξη.
Κι έπειτα χαμογέλασαν. Σαν να θυμόντουσαν.
«Ξέρουν αυτό το τραγούδι», είπε. «Η γυναίκα σας τούς το τραγουδούσε όταν αυτά ήταν ακόμη στην κοιλιά της.»
Ο Ανδρέας πάγωσε.
«Τι; Πώς το ξέρεις;»
«Γιατί με το έμαθε η ίδια», ψιθύρισε η Μαργαρίτα.
«Τη γνώριζα. Ήμουν μαία στο μαιευτήριο όπου γέννησε. Με εμπιστευόταν… και μου ζήτησε, αν της συνέβαινε κάτι, να φροντίσω τα παιδιά.»
Ο Ανδρέας ένιωσε το δωμάτιο να γυρίζει.
«Τότε γιατί εξαφανίστηκες; Γιατί δεν εμφανίστηκες νωρίτερα;»
Η Μαργαρίτα κατέβασε το βλέμμα.
«Γιατί με απείλησαν. Κάποιος ισχυρός δεν ήθελε να πλησιάσω. Κάποιος που δεν ήθελε τα δίδυμα να μεγαλώσουν όπως ήθελε η μητέρα τους.»
«Ποιος;» ρώτησε ο Ανδρέας.
«Δεν ξέρω… αλλά νομίζω ότι είναι κάποιος δικός σας. Κάποιος που έχει συμφέρον να είστε αποδυναμωμένος… εξουθενωμένος… ίσως και ανίκανος να διοικήσετε την αυτοκρατορία σας.»
Ένα ρίγος πέρασε από τη ραχοκοκαλιά του.
Ξεκίνησε να διερευνά τα πάντα: μέλη του διοικητικού συμβουλίου, συνεργάτες, συγγενείς. Ανακάλυψε οικονομικές ατασθαλίες, ύποπτες επικοινωνίες και μια κρυφή ρήτρα στη διαθήκη της γυναίκας του που έδινε τεράστια δύναμη σε τρίτους αν συνέβαινε κάτι στον ίδιο ή στα παιδιά.
Κάποιος ήθελε να καταστρέψει όχι μόνο εκείνον, αλλά και τα παιδιά του.
Ένα βράδυ ο Ανδρέας είπε στην Μαργαρίτα:
«Τα έσωσες. Όχι μόνο στον ύπνο… αλλά και στη ζωή.»
«Τήρησα την υπόσχεση που έδωσα στη μητέρα τους», απάντησε.
Ο Ανδρέας την κοίταξε βαθιά.
«Δεν μπορώ να το κάνω χωρίς εσένα»
Η Αμάρα πλησίασε.
«Δεν χρειάζονται απλώς μια νταντά, Ανδρέα. Χρειάζονται οικογένεια. Κι εσύ το ίδιο.»
Ο Ανδρέας ένιωσε την καρδιά του να βαραίνει. Όμως αυτό που θα μάθαινε τις επόμενες μέρες θα τον τσάκιζε ακόμη περισσότερο.
Ο ιδιωτικός ερευνητής που είχε βάλει να ψάξει τις απειλές και τις ύποπτες κινήσεις εμφανίστηκε ξημερώματα στην έπαυλη.
«Κύριε Καραγιάννη… βρήκαμε ποιος κρύβεται πίσω από όλα. Δεν είναι συνεργάτης σας. Είναι… οικογένεια.»
Ο Ανδρέας πάγωσε προτού καν ακούσει το όνομα.
«Ο… Θωμάς, κύριε. Ο αδελφός της γυναίκας σας.»
Η γη υποχώρησε κάτω από τα πόδια του. Ο Θωμάς, ο άντρας που έκλαιγε στην κηδεία της αδελφής του. Ο άνθρωπος που ερχόταν συχνά δήθεν για να δει τα παιδιά.
Ο Ανδρέας κάθισε αμίλητος καθώς ο ερευνητής συνέχισε:
«Βρήκαμε τραπεζικές μεταφορές, πληρωμένες εντολές παρακολούθησης. Ο Θωμάς πλήρωνε για να εμποδιστεί η Μαργαρίτα να πλησιάσει. Ήθελε να εξουθενωθείτε… να κάνετε λάθη. Ήθελε να αποκτήσει πρόσβαση στην περιουσία της αδελφής του και σε ό,τι θα περνούσε στα παιδιά.»
Την επόμενη μέρα, ο Ανδρέας κάλεσε τον Θωμά στο γραφείο του. Ο Θωμάς μπήκε χαμογελαστός, όπως πάντα — οικείος, ψεύτικος, άνετος.
«Τι συμβαίνει, Ανδρέα;»
Ο Ανδρέας άφησε στον πάγκο τον φάκελο με τις αποδείξεις.
Ο Θωμάς τον άνοιξε… και πάγωσε.
«Δεν είναι αυτό που νομίζεις…» ψέλλισε.
Αλλά ο Ανδρέας δεν ύψωσε τη φωνή. Δεν χρειάστηκε.
«Εγώ έχασα τη γυναίκα μου, Θωμά. Εσύ έχασες την ψυχή σου.»
Οι αρχές τον συνέλαβαν επί τόπου. Ο άνθρωπος που ήθελε να καταστρέψει δύο μωρά για λεφτά και δύναμη έφυγε από το γραφείο με χειροπέδες — κι αυτό ήταν το τέλος του.
Εκείνο το βράδυ, η Μαργαρίτα καθόταν με τα δίδυμα στην αγκαλιά της. Όταν τα είδε να χαμογελούν στον Ανδρέα, του είπε:
«Τώρα πια δεν κινδυνεύουν. Η σκιά έφυγε.»
Ο Ανδρέας ένιωσε το βάρος μηνών να φεύγει από πάνω του. Έσκυψε και φίλησε τα παιδιά του στο μέτωπο.
«Θα τα προστατεύσουμε μαζί», είπε.
Η Μαργαρίτα χαμογέλασε με εκείνο το ήρεμο, βαθύ χαμόγελο που είχε κάνει τα δίδυμα να κοιμηθούν για πρώτη φορά. Ο Αντρέας την προσέλαβε για μόνιμη νταντά.
Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στον πλούτο ή στην εξουσία, αλλά στην αγάπη, τη φροντίδα και την ανθρώπινη παρουσία. Μερικές φορές οι ξένοι γίνονται οικογένεια, ενώ αυτοί που θεωρούμε δικούς μας αποδεικνύονται επικίνδυνοι. Κι όμως, η αλήθεια και η καλοσύνη στο τέλος φωτίζουν και προστατεύουν ό,τι αγαπάμε.
