Ο κόσμος είναι γεμάτος αδικίες. Πολλές αδικίες. Που ξεκινούν με το που γεννιόμαστε. Εκεί που είμαστε μέσα στην κοιλιά της μαμάς μας, ασφαλή, ήσυχα και χαρούμενα μωράκια, κάποιος- κάτι- κάπου- κάποτε αποφάσισε ότι έφτασε η ώρα να χάσουμε την την άνεσή μας και να μας βγάλει -με το ζόρι- έξω. Και πού έξω; Στο άγνωστο!
Με το δίκιο τους, λοιπόν, τα δέκα μωράκια που θα δείτε στις φωτογραφίες, γκρινιάζουν και με το παραπάνω γιατί πολύ απλά ήθελαν την ησυχία τους. «Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβετε αυτό;», θα έλεγαν όλα με μια φωνή (αν μπορούσαν να μιλήσουν).
Τι κακό με βρήκε. Αλί, αλί και τρισαλί!
Ο… Ορέστης Μακρής σε μωρό.
Γιου τοκιν το μι; Ε; Ε;
Τι θες; Ποια είσαι εσύ; Έχε χάρη που δεν μπορώ να περπατήσω.
Επίθεση!
Ευτυχώς που κοιμάμαι. Είδα έναν εφιάλτη ότι γεννήθηκα.
Και τώρα τι; Πρέπει να παριστάνω το καλό μωρό;
Άνοιξε πέτρα για να μπω….
Κι αν είναι η μοίρα μου σακατεμένη
Ας προσευχηθώ. Κάτι μπορεί να βγει.
Αυτό θα πει με κοίταξε «με μισό μάτι».
Το βλέμμα του μωρού που δεν του αρέσει που γεννήθηκε αλλά δεν ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό.
Αηδία είναι ο έξω κόσμος τελικά.
Εμείς απλώς θα συμφωνήσουμε μαζί τους!
Πηγή: mama365.gr