Ζωγραφίζει ο Τοτός μια μύγα στον πίνακα. Την βλέπει ο δάσκαλος και νομίζει ότι ήταν αληθινή αφού ήταν τέλεια ζωγραφισμένη. Προσπαθεί να την διώξει, τη βαράει με το χάρακα αλλά αυτή εκεί, ακάθεκτη. Μόνο αφού άρχισαν να γελάνε τα παιδιά, κατάλαβε ότι κάτι τρέχει. Παρατηρώντας την καλύτερα λοιπόν, διαπιστώνει ότι είναι… ζωγραφιά.
-Ποιος έκανε αυτή την τέλεια ζωγραφιά;
-Εγώ δάσκαλε, λέει ο Τοτός.
-Μπράβο αγόρι μου! Τέλεια ζωγραφιά. Αύριο πες του πατέρα σου να έρθει, θέλω να του μιλήσω.
Την επόμενη μέρα πάει ο μπαμπάς.
-Συγχαρητήρια, κύριέ μου.
Ο γιος σας έχει πραγματικό ταλέντο…
-Δείρ’τον, δάσκαλε… Δείρ’τον…
-Μα καλά! Εγώ σας λέω ότι το παιδί έχει ένα σπάνιο χάρισμα..
-Βρε δείρ’τον που σου λέω. Δείρ’τον!!!
-Μα, ακούστε. Χθές ζωγράφισε μια μύγα στον πίνακα, τόσο τέλεια που την πέρασα για αληθινή.
-Δείρ’τον πολύ σου λέω. Ξέρω… Ξέρω.
Τις προάλλες ζωγκράφισε ένα *ουνί στη σόμπα. Ο παππούς έκαψε την γλώσσα του και εγώ το πουλί μου. Δείρ’τον που σου λέω…!