Χωρίς να πω τίποτα στον σύζυγό μου, πήγα στον τάφο της πρώτης του γυναίκας για να της ζητήσω συγχώρεση: Όμως όταν πλησίασα το μνήμα και είδα τη φωτογραφία της στο μνημείο, ένιωσα τρόμο
Όταν γνωριστήκαμε με τον άντρα μου, μου είχε πει με ειλικρίνεια ότι κάποτε ήταν παντρεμένος, αλλά η σύζυγός του είχε πεθάνει σε ένα ατύχημα. Μου είπε ότι ακόμη πονάει για την απώλειά της, μια πληγή που δεν κλείνει.
Τον λυπήθηκα, κατάλαβα τον πόνο του και αποφάσισα να μην σκαλίζω το παρελθόν. Πίστευα πως το μόνο που είχε σημασία ήταν αυτό που υπήρχε μεταξύ μας. Ήμασταν ερωτευμένοι, ευτυχισμένοι και ετοιμαζόμασταν για τον γάμο μας.
Αλλά όλο αυτό το διάστημα, μια σκέψη δεν με άφηνε σε ησυχία: πριν γίνω σύζυγός του, έπρεπε να πάω στον τάφο της πρώτης του γυναίκας, να αφήσω λουλούδια και να της ζητήσω συγγνώμη που πήρα τη θέση της.
Ήθελα να το κάνω με ειλικρίνεια, ανθρώπινα, για να είναι καθαρή η συνείδησή μου. Όμως ο άντρας μου έλεγε κάθε φορά ότι δεν ήταν απαραίτητο, ότι εκείνη δεν θα ήθελε να του θυμίζει κανείς το παρελθόν. Προσπαθούσε να μιλήσει ήρεμα, αλλά στη φωνή του ένιωθα μια παράξενη ένταση, σαν να μην ήταν απλώς αντίθετος — αλλά να φοβόταν αυτή την επίσκεψη.
Το απέδιδα στον πόνο των αναμνήσεων, αλλά η επιθυμία μου να πάω εκεί γινόταν όλο και πιο έντονη. Και μια μέρα απλώς πήρα τα λουλούδια και έφυγα. Χωρίς να του το πω.
Πλησίασα τον τάφο, έτοιμη να αφήσω τα λουλούδια — κι εκείνη τη στιγμή είδα τη φωτογραφία στη μαρμάρινη πλάκα. Τα χέρια μου μούδιασαν, τα λουλούδια έπεσαν και η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σαν να ήθελε να ξεφύγει από το στήθος μου. Στο μνήμα ήταν…
Στη φωτογραφία ήταν μια γυναίκα… που έμοιαζε ακριβώς με εμένα. Τα ίδια μάτια, τα ίδια χαρακτηριστικά, ακόμη και τα μαλλιά και το χαμόγελο — όλα ίδια, σαν να ήταν δική μου φωτογραφία τραβηγμένη μερικά χρόνια πριν.
Ένας παγωμένος τρόμος με διαπέρασε. Κοιτούσα για ώρα την εικόνα, ψάχνοντας απεγνωσμένα μια μικρή διαφορά για να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν απλή σύμπτωση. Αλλά όσο περισσότερο την κοιτούσα, τόσο καταλάβαινα: μοιάζαμε υπερβολικά, σχεδόν σαν δίδυμες.
Από εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο. Ξεκίνησα να ψάχνω πληροφορίες για τον θάνατό της, μίλησα με μακρινούς συγγενείς, βρήκα παλιά αρχεία, ρώτησα γείτονες.
Και όσο περισσότερο έψαχνα, τόσο πιο ανησυχητικές λεπτομέρειες έβγαιναν στην επιφάνεια. Ο θάνατός της δεν ήταν τόσο ξεκάθαρος. Το «ατύχημα»… ήταν υπερβολικά περίεργο.
Πάρα πολλές αναπάντητες ερωτήσεις, κανένας ένοχος, και η υπόθεση είχε κλείσει υπερβολικά γρήγορα, σαν κάποιος να ήθελε να σταματήσει κάθε έρευνα
Και το χειρότερο: όσο περισσότερο ανακάλυπτα, τόσο πιο φανερό γινόταν — ο άντρας μου δεν είχε βρει κατά τύχη μια γυναίκα που μου έμοιαζε.
Την έψαχνε. Συνειδητά. Εσκεμμένα. Και ακόμη πιο τρομακτικό ήταν ότι όσοι γνώριζαν την πρώτη του σύζυγο έλεγαν ψιθυριστά ότι πριν πεθάνει, τον φοβόταν πολύ.
Έλεγαν ότι είχε γίνει περίεργος, εμμονικός, ελεγκτικός. Αλλά κανείς δεν πρόλαβε να τη βοηθήσει.
Σιγά σιγά σχηματίστηκε μπροστά μου μια εικόνα που έκανε τα χέρια μου να τρέμουν. Δεν έχασε τη γυναίκα του σε ατύχημα. Την ξεφορτώθηκε. Και όλον αυτόν τον καιρό έψαχνε μια γυναίκα ίδια με εκείνη.
Εμένα.
