Η μικρή Μαρία μπορεί πλέον να χαμογελάει, να νιώσει την αγάπη που άξιζε να πάρει από όταν γεννήθηκε. Η μικρή Μαρία εγκαταλείφθηκε από τη Ρουμάνα μάνα της σε εξαιρετικά μικρή ηλικία.
Οι νέοι γονείς της μικρής Μαρίας
Ωστόσο, πριν φύγει από το νοσοκομείο για να καταλήξει σε ίδρυμα, βρήκε κάποιους ανθρώπους να την αγαπούν. Ο λόγος για τον Δημήτρη Βάμβουκα και τη Στέλλα Μαρή. Η πρόταση για να κρατήσει η οικογένειά της, τη μικρή Μαρία, ανήκε στη δεύτερη, η οποία είναι νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο που νοσηλεύονταν.
Οι νέοι γονείς της Μαρίας, παραχώρησαν συνέντευξη, όπου αναφέρουν αναλυτικά όλα τα γεγονότα:
«Εδώ και 2 χρόνια που την έχουμε στην οικογένειά μας και δεν την ξεχωρίζουμε από τα παιδιά μας, αυτό το κοριτσάκι, η Μαρία μας, μας δίνει μόνο χαρά. Είναι η καλύτερη απόφαση που έχουμε πάρει στη ζωή μας».
Ο πατέρας μιλάει για την μικρή Μαρία
«Το παιδάκι αυτό ήταν εγκαταλειμμένο στο ΠΑΓΝΗ με αμέτρητα προβλήματα υγείας. Όταν το πρωτοείδα ήταν ένα φυτό στο αναπηρικό καροτσάκι, χωρίς δυνατότητα καμιάς επικοινωνίας. Θυμάμαι το προσωπάκι του, λίγο παραμορφωμένο, τα χεράκια του…
Η γυναίκα μου, που δουλεύει στην Εντατική Παίδων, το έβλεπε καθημερινά, το φρόντιζε μαζί με τους άλλους εργαζόμενους στη μονάδα, το έφερνε πότε – πότε σπίτι για λίγες ώρες να αλλάζει περιβάλλον, τα Χριστούγεννα, τις γιορτές και το επέστρεφε στο νοσοκομείο.
Μια μέρα, έρχεται σπίτι και μου λέει ”Η Μαρία θα πάει σε ίδρυμα, μια κυρία που επρόκειτο να την πάρει, τελικά το μετάνιωσε και το παιδί θα πάει στην Πόμπια”.
”Τι λες, να την πάρουμε εμείς;”
”Να την πάρουμε”, της λέω και ούτε για μια στιγμή δεν μετανιώσαμε γι’ αυτή μας την απόφαση. Ούτε εμείς ούτε και τα παιδιά μας!».
«Την κοιτάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Το παιδάκι αυτό που ήταν φυτό, περπατά μόνο του, έχει αρχίσει να μιλάει, μας φωνάζει μαμά και μπαμπά, τρέχει να χωθεί στην αγκαλιά μας, παίζει με την μικρή μας κόρη, με τα μεγαλύτερα αδέλφια της, τα ξαδέλφια της, που την φροντίζουν πάρα πολύ, έχει γίνει ένα κοινωνικό, ένα χαρούμενο παιδί που πάει στο ειδικό σχολείο και καθόλου δεν μας έχει κουράσει σε τίποτα. Το μόνο που θέλει είναι φιλιά και αγκαλιές».
Η μητέρα μιλάει για την μικρή Μαρία
«Έχουμε χώρο, χρόνο, είχαμε τη δυνατότητα, το θέλαμε πολύ, θα ήταν ανήθικο να μην πάρουμε αυτό το παιδί και να το αφήσουμε να καταλήξει σ’ ένα ίδρυμα. Νιώθω ευλογημένη γι’ αυτή μας την απόφαση. Πώς μπορούσαμε να αδιαφορήσουμε για ένα ανυπεράσπιστο παιδί, πώς μπορούσαμε να το αφήσουμε να πάει σε ίδρυμα; Πήραμε αυθόρμητα με τον άνδρα μου αυτή την απόφαση. Αυτό το πλάσμα έχει δείκτη νοημοσύνης παιδιού 2 χρονών.
Έχει ανάμεσα στα άλλα καρδιακή ανεπάρκεια και πνευμονική υπέρταση, καθημερινά του δίνουμε φάρμακα, πώς ήταν δυνατόν να μην θέλουμε να το κάνουμε ευτυχισμένο αφού μπορούσαμε; Θέλουμε να δώσουμε σ’ αυτό το κοριτσάκι, που το εγκατέλειψε η μητέρα του, μια καλύτερη ποιότητα ζωής -όσο ζήσει- την αγάπη και την ζεστασιά μιας οικογένειας.
Δεν το ξεχωρίζουμε από τα παιδιά μας και να είστε σίγουρη εμείς νιώθουμε τη μεγαλύτερη ευτυχία για αυτά που εκείνη μας δίνει και είναι πολύ περισσότερα από αυτά που εμείς της προσφέρουμε».
