Η απίστευτη ιστορία της 50χρονης που αναγκάστηκε να αφήσει το σπίτι της για χρέη και να ζει στον δρόμο. Συγκεκριμένα, μάζεψε ότι πράγματα της είχαν απομείνει σε σακούλες και μετέτρεψε το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου της σε αποθήκη. Τραγική φιγούρα ο 93χρονος πατέρας της που μένει μαζί της τους τελευταίους μήνες μέσα στο αυτοκίνητό τους στην Αμαλιάδα.
Φωτογραφίες γροθιά στο στομάχι για όλους
Γροθιά στο στομάχι είναι οι φωτογραφίες της κυρίας Στέλλας Παναγιωτοπούλου και του υπερήλικα πατέρα της, κ. Παναγιώτη, οι οποίοι εδώ και πάνω από έξι μήνες ζουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Μετά την έξωση που τους έκαναν, ζουν σε ένα μικρό αυτοκίνητο, στο οποίο έχουν στριμώξει το βιος τους. Του ανταποκριτή μας από το patrisnews.com στην Ηλεία Η 50χρονη Στέλλα και ο 93χρονος πατέρας της, ένας ευγενέστατος άνθρωπος, μετανάστης, που δημιούργησε μια όμορφη ζωή δουλεύοντας παρά τις δυσκολίες, έμειναν μόνο με τα υπάρχοντα τους και το μικρό «φιατάκι» που από τον χειμώνα έχει γίνει το σπίτι τους.
Πέρασαν ένα καλοκαίρι με ζέστη, καύσωνα, μαθαίνοντας μέσα στην ημέρα ότι για να μην καούν θα πρέπει να αλλάζουν θέσεις παρκαρίσματος γύρω από την παλιά τους γειτονιά. «Η κατάσταση είναι απερίγραπτη. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ζούσαμε κάτι τέτοιο. Έχουμε στείλει επιστολές με το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, εγώ χωρίς δουλειά επί χρόνια και χωρίς σπίτι, αλλά δεν γίνεται κάτι. Στην Μητρόπολη που απευθυνθήκαμε, μας είπαν να πάμε στο χώρο που λειτουργεί στα Σπάτα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε. Θα ήθελα να δουλέψω, να βρούμε ένα σπίτι και όχι να είμαστε κάπου χωρίς να κάνω κάτι. Δεν είναι λύση να πάμε σε ένα ίδρυμα. Απευθυνθήκαμε και στον δήμο και στον Συνήγορο του Πολίτη και σε κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά δεν έχει γίνει κάτι.
Να μπορέσουμε να νοικιάσουμε ένα σπίτι στην Αμαλιάδα, να ξέρω ότι ο πατέρας μου είναι ασφαλής, ώστε να μπορώ να βρω δουλειά και έξω από την πόλη. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο τα χρέη, ένα αυτοκίνητο που έχει γίνει σπίτι και τα υπάρχοντα μας στο αυτοκίνητο και σε μια αποθήκη» εξομολογείται η Στέλλα Παναγιωτοπούλου.
Ζουν στο αυτοκίνητό τους από τον περασμένο Φεβρουάριο
«Δεν είναι ανθρώπινο αυτό που ζούμε…»
«Ήδη, ξεχαστήκαμε…» λέει και συνεχίζει με παράπονο: «Περνάει όλος ο κόσμος, μας βλέπει με λύπη. Είναι ό,τι χειρότερο για εμάς. Περίπου 10 χρόνια άνεργη. Έχω τελειώσει Λογιστικά και έχω βγάλει και Πληροφορική. Έκανα διάφορες δουλειές, αλλά τώρα δεν έχουμε τίποτα».
Τα τελευταία χρόνια ζουν από την σύνταξη του κ. Παναγιώτη, που φτάνει κατά 3.000 ευρώ μειωμένη εδώ και χρόνια, στις 5.800 ευρώ το έτος, με τα χρέη τους να συσσωρεύονται.
Όπου έχουν απευθυνθεί για ενοικίαση σπιτιού, οι απαντήσεις είναι αρνητικές, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα καταβάλλουν το ενοίκιο. «Θέλω να με εμπιστευτούν οι ιδιοκτήτες σπιτιών. Είμαστε άνθρωποι που είχαμε δουλέψει, είχαμε περιουσία και κάποια στιγμή όλα μας πήγαν ανάποδα, όπως συμβαίνει σε πολύ κόσμο. Δεν θα κοροϊδέψουμε κανέναν. «Μια δουλειά και ένα σπίτι να νοικιάσουμε. Δεν είναι ανθρώπινο αυτό που ζούμε. Δεν είναι δίκαιο για τον πατέρα μου…» λέει η κυρία Στέλλα. «Ήρθαμε μετανάστες και φτιάξαμε τον οικισμό Κερτιζέϊκα στα Δουνέϊκα. Δουλέψαμε, δυσκολευτήκαμε, παλέψαμε, τα καταφέραμε όμως τίμια και κάναμε τις οικογένειες μας. Δεν είναι δίκαιο αυτό. Πού είναι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, οι αρχές;» συγκινεί ο κ. Παναγιώτης.
