Ένα τυφλό αγόρι καθόταν στα σκαλιά ενός κτιρίου, έχοντας ένα καπέλο στα πόδια του. Κρατούσε μια πινακίδα που έγραφε, «Είμαι τυφλός, παρακαλώ βοηθήστε.»
Υπήρχαν μόλις μερικά νομίσματα μέσα στο καπέλο. Ένας περαστικός πέρασε από δίπλα του. Έβγαλε μερικά νομίσματα από τη τσέπη του και τα έριξε στο καπέλο. Τότε πήρε τη πινακίδα, τη γύρισε από την άλλη μεριά και έγραψε μερικά λόγια. Έδωσε τη πινακίδα πίσω, έτσι ώστε να φαίνονται γραμμένη η νέα φράση.
Σύντομα το καπέλα άρχισε να γεμίζει. Ολοένα και περισσότεροι έδιναν χρήματα στο αγόρι.
Εκείνο το απόγευμα, ο περαστικός που άλλαξε τη φράση, πέρασε για να δει πως πήγαιναν τα πράγματα. Το αγόρι αναγνώρισε τη φωνή του και τον ρώτησε, «Είστε ο κύριος που άλλαξε τη πινακίδα του το πρωί; Τι γράψατε;»
Ο άντρας απάντησε, «Έγραψα μόνο την αλήθεια. Έγραψα αυτό που είχες πριν, αλλά με διαφορετικό τρόπο.»
Η επιγραφή έγραφε: «Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα και δε μπορώ να τη δώ.»
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας: Να ευγνωμονείτε για όσα έχετε. Να είστε δημιουργικοί. Να είστε πρωτοπόροι. Σκεφτείτε διαφορετικά και με θετικό τρόπο. Όταν στη ζωή υπάρχουν δεκάδες λόγοι για να μιζεριάσουμε, δείξτε της ότι έχετε εκαντοντάδες λόγους να χαμογελάτε.
Credit: Shareably