Το τεράστιο πετρελαιοφόρο διασχίζει τον ωκεανό. Το ταξίδι είναι πολυήμερο και στο τυπικά ανδρικό πλήρωμα υπάρχει αυτή τη φορά και μια γυναίκα. Η παρουσία της δεσποινίδας – ασυνήθιστη καθώς είναι – έχει δημιουργήσει περίεργες καταστάσεις…
Τις πρώτες μέρες όλα κυλάνε ήρεμα, ο αντρικός πληθυσμός ήρεμος κι ευγενικός.
Τις επόμενες μέρες κάποιοι μικρό-εκνευρισμοί. Έχει μπει η τρίτη εβδομάδα και τα πρώτα ξεσπάσματα προμηνύουν θύελλα…
Την κατάσταση προσπαθεί να προλάβει ο πλοίαρχος. Μαζεύει τα αρσενικά μέλη του πληρώματος και τους λέει:
“Κύριοι, μετά από τόσες μέρες η κυρία αισθάνεται ανία και για να σας φύγει ο πειρασμός που είναι μόνη της αποφάσισα να τη φλερτάρω εγώ σαν πλοίαρχος.”
“Τι !”, πετάγεται ο θερμόαιμος Ιταλός, “υπάρχει Ιταλός επάνω στο πλοίο και θα δοκιμάσει άλλος να φλερτάρει; Δεν θα είστε καλά!”
“Κύριοι, σας παρακαλώ”, πετάγεται ο Γάλλος, “το φλερτ, ως γνωστόν, είναι ειδικότητα των Γάλλων.” Ο καβγάς δεν αργεί να ανάψει. Κάθε ένας, για τους δικούς του λόγους υποστηρίζει ότι το φλερτάρισμα είναι προσωπική του υπόθεση. Σ όλο αυτό το διάστημα ο Έλληνας, αδιάφορος, μασουλάει πασατέμπο και αγναντεύει το πέλαγος. Εκνευρισμένος ο πλοίαρχος του φωνάζει: “Εσύ δεν ενδιαφέρεσαι να φλερτάρεις την κυρία;” “Τι να σας πω κύριε πλοίαρχε, τρεις εβδομάδες τώρα την πη***ω. Αν θέλετε όμως τη φλερτάρω κιόλας.