Πήγα στο γέροντα (Πορφύριο) μία κυρία που κοιμήθηκε ο άντρας της και είχε πολύ πόνο.
Πήγαμε και μου λέει ο γέροντας :
«Δεν θα φύγεις απ’ το κελί.
Κάθισε στην Παναγία».
Κοιτούσε η κυρία, του είπε τον πόνο της και περίμενε ότι ο γέροντας θα την παρηγορούσε με τα συνήθη λόγια που λέμε εμείς οι άνθρωποι.
Και της λέει:
«Καλή μου, άσε τον άντρα σου.
Ο σύζυγός σου ανέβηκε στον ουρανό κεκαθαρμένος, έχοντας λάβει τα μυστήρια της εκκλησίας.
Ήταν ελεήμων», πράγμα που δεν το ‘ξερε η σύζυγος.
«Θέλω τώρα εσύ να μπεις σε έναν αγώνα.
Πρέπει πάση θυσία να σώσεις τους γονείς σου.
Οι γονείς σου βασανίζονται.
Κι όταν έρθει η ώρα η καλή να πας στον ουρανό, θα έχεις μία αιώνια στενοχώρια».
Έμεινε.
«Μα οι γονείς μου έχουν πεθάνει χρόνια».
«Ε τι σημασία έχει;
Οι άνθρωποι αναζητούν τις προσευχές σου για να τους λυτρώσεις.
Εσύ θα την αναλάβεις αυτή την ευθύνη, εις αιωνία μνήμη του συζύγου σου».
Και όντως, της υπέδειξε, έδειξε το δρόμο.
Βέβαια, άρχισε να πηγαίνει πιο τακτικά στο γέροντα και μαθήτευσε κοντά του, ώσπου της είπε ότι «δόξα σοι ο Θεός», ότι στα τρία χρόνια δροσίστηκαν οι ψυχές τους.
Άλλη περίπτωση.
Επήγα μία κυρία επάνω για να συζητήσει το θέμα, μία δυσκολία που είχε.
Δεν εξομολογούταν η κυρία· αυτό δεν το ήξερα εγώ.
Και όταν μπήκε μέσα στο κελί, της λέει «Εξομολογείσαι;» Λέει «έχω χρόνια γέροντα να εξομολογηθώ. Έχω εξομολογηθεί 2 -3 φορές, δεν θυμάμαι».
«Άκουσε να σου πω παιδί μου. Κακώς.
Θα καθίσεις εδώ να μιλήσουμε.
Έχεις όντως κάνει, τρεις εξομολογήσεις στη ζωή σου, την αλήθεια είπες, αλλά οι δύο είναι άκυρες.
Δεν έχεις σβήσει τίποτε.
Και μέσα σ’ αυτές έχεις σοβαρές αμαρτίες».
Και της υπέδειξε ότι δύο ήταν άκυρες, γιατί είχε παρασυρθεί από άλλες φίλες της και είχαν πάει σε μη αναγνωρισμένους κληρικούς που δεν είχαν αποστολική διαδοχή· της το αποκάλυψε ο γέροντας.
Πόσο πρέπει να προσέξουμε, αδελφοί μου, να μην ξεστρατίζουμε.
Να είμαστε μέσα στη στράτα της εκκλησίας, αδελφοί μου.
Και μέσα στους ιερείς τους γνωστούς μας, τους δικούς μας.
Εκεί θα γονατίζουμε.
Γι’ αυτό χρειάζεται να υπάρχει μόνιμος πνευματικός, ο οποίος είναι σαν το καλό γιατρό που σου ελέγχει τις ασθένειες της ψυχής.
Επέμενε ο γέροντας στη μετάνοια και για έναν μεγάλο και τρανό λόγο.
Γιατί πίστευε ότι η ίασις της ψυχής από τις αμαρτίες μας, θεραπεύει τις ασθένειες μας, θεραπεύεται το σώμα μας.
Απόσπασμα ομιλίας
κυρίας Αθηνάς Σιδέρη,
πνευματικού τέκνου του Αγίου Πορφυρίου, κοινωνικής λειτουργού
στην Ημερίδα που συνδιοργανώθηκε στις 13-3-2017 από τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου – Πολιούχου Θεσσαλονίκης και πτυχιούχους της Θεολογικής Σχολής και άλλων Σχολών του Α.Π.Θ. υπό την αιγίδα του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ανθίμου, με θέμα:
«Το μεγαλείο της μετάνοιας στη ζωή του ανθρώπου».
yiorgosthalassis.blogspot.com, petraxili.blogspot.gr
