Ευχή στην Παναγία μας – Άσπιλε, Αμόλυντε
Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα· η Θεόν Λόγον τοίς ανθρώποις τη παραδόξῳ Σου κυησει ενώσασα, και την απωσθείσαν φύσιν τού γένους ημών τοίς ουρανίοις συνάψασα· ή των απηλπισμένων μόνη ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια· η ετοίμη αντίληψις των εις Σε προστρεχόντων και πάντων των Χριστιανών το καταφύγιον· μη βδελύξη με, τον αμαρτωλόν, τον εναγή, τον αισχροίς λογισμοίς και λόγοις και πράξεσιν όλον εμαυτόν αχρειώσαντα, και τη των ηδονών τού βίου ραθυμία γνώμη δούλον γενόμενον·
Αλλ’ ως τού φιλανθρώπου Θεού Μήτηρ, φιλανθρώπως σπλαγχνίσθητι επ’ εμοί τω αμαρτωλώ και ασώτω και δέξαι μου την εκ ρυπαρών χειλέων προσφερομένην Σοι δέησιν. Και τον Σόν Υιόν, και ημών Δεσπότην και Κύριον, τη μητρική Σου παρρησία χρωμένη δυσώπησον, ίνα ανοίξη καμοι τά φιλάνθρωπα σπλάγχνα τής Αυτού αγαθότητος· και παριδών μου τα αναρίθμητα πταίσματα, επιστρέψη με πρός μετάνοιαν και των Αυτού εντολών εργάτην δόκιμον αναδείξη με.
Και πάρεσό μοι αεί ως ελεήμων και συμπαθής και φιλάγαθος· εν μεν τω παρόντι βίω θερμή προστάτις και βοηθός, τας των εναντίων εφόδους αποτειχίζουσα και προς σωτηρίαν καθοδηγούσά με· και εν τω καιρώ της εξόδου μου, την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα· εν δε τη φοβερά ημέρα τής Κρίσεως, τής αιωνίου με ρυομένη κολάσεως, και τής απορρήτου δόξης τού Σού Υιού και Θεού ημών κληρονόμον με αποδεικνύουσα.
Ης και τύχοιμι, Δέσποινά μου, Υπεραγία Θεοτόκε, διά τής Σης μεσιτείας και αντιλήψεως, χάριτι και φιλανθρωπία τού Μονογενούς Σου Υιού, τού Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Ώ πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, συν τω ανάρχω Αυτού Πατρί και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Αυτού Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.