Οι παππούδες μας είναι οι δεύτεροι γονείς μας. Έχουν σημαντική αξία στη ζωή μας, καθώς έχουν πάρει μεγάλο ρόλο στην ανατροφή μας. Όπως και με τους γονείς, έτσι και με εκείνους σίγουρα θα υπάρξουν ρήξεις. Ίσως φταίει το χάσμα γενεών, αλλά δεν σημαίνει πως δεν μας αγαπάνε σαν παιδιά τους.
Έχουν δει τόσα πολλά στην εποχή τους και οι παππούδες είναι συχνά μια από τις καλύτερες πηγές σοφίας που υπάρχουν. Σίγουρα υπάρχουν και τα βιβλία ιστορίας, αλλά τίποτα δεν μετρά, όσο η εμπειρία από πρώτο χέρι.
Παππούδες: Η αξία της αγάπης
Εκτός από την εκμάθηση για τον κόσμο μέσω αυτών, τα παιδιά υιοθετούν συχνά και τους ίδιους τρόπους με τους παππούδες τους.
Μελέτες δείχνουν ότι από όλους τους εξ αίματος συγγενείς, εκτός από τη μητέρα και τον πατέρα, εκείνη που συχνά έχουν τα παιδιά με τον πιο κοντινό γενετικό δεσμό είναι η γιαγιά από τη μητέρα τους.
Μέσα από το DNA, μπορείτε να κληρονομήσετε την ιδιοσυγκρασία, τις προτιμήσεις και τα ταλέντα της γιαγιάς σας, καθώς και την τάση να βιώνετε συγκεκριμένα συναισθήματα.
Παππούδες: Η σχέση της γιαγιάς και των εγγονιών
Στο κείμενο, συζητά πόσο συχνά οι γονείς παραλείπουν μια γενιά. Αυτό σημαίνει ότι ορισμένα χαρακτηριστικά μπορεί να παραλειφθούν από τα παιδιά και να μεταφερθούν άμεσα από μια γιαγιά σε ένα εγγόνι.
Ενώ δηλαδή, μερικές φορές μεταδίδονται γονίδια απευθείας από τη μητέρα και τον πατέρα στο παιδί, ωστόσο, δεν συμβαίνει πάντα.
Αυτό, είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί μερικά παιδιά μοιάζουν περισσότερο με τους παππούδες τους, τους θείους ή τις θείες τους από ό,τι στους γονείς τους.
Επιπλέον, ο Jodorowsky λέει ότι τα γονίδια που λαμβάνουν τα μωρά στη μήτρα προέρχονται απευθείας από τη γιαγιά της μητέρας, κάνοντας τη μαμά της μαμάς σας μία από τις πιο σημαντικές οικογενειακές συνδέσεις όσον αφορά την γονιδιακή κληρονομιά.
Το χρώμα των ματιών, τα σημάδια, το χρώμα των μαλλιών και ακόμη και ορισμένοι τρόποι όπως ο τρόπος με τον οποίο ένα άτομο περπατάει ή μετακινείται μπορεί να είναι γενετικό.
Γι ‘αυτό, όταν κάποιος λέει, “χαμογελάς σαν τη γιαγιά σου”, η πραγματικότητα είναι ότι πιθανότατα το κάνει. Όλα καταλήγουν στην επιστήμη.
Μελέτη του πανεπιστημίου του Cambridge αναφέρει ότι, κατά μέσο όρο, λαμβάνουμε περίπου το 25% του DNA μας από τους παππούδες μας.
Επίσης, επιβεβαίωσαν τη σχέση της γιαγιάς και των εγγονιών από την πλευρά της μητέρας:
“Συγκεκριμένα, οι γιαγιάδες από την μητέρα έχουν συγγένεια 25% και με τους εγγονούς και με τις εγγονές τους και τα δύο εγγόνια είναι εξίσου πιθανό να κληρονομήσουν οποιοδήποτε από τα γονίδια που συνδέονται με το Χ”.
Η έρευνα είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα και οι επιστήμονες μόλις αρχίζουν να κατανοούν το ρόλο που διαδραματίζουν διαφορετικά γονίδια στη ζωή μας. Είναι πολύ πολύπλοκο.
Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε αλλά ο Jodorowsky λέει ότι ακόμη και τα συναισθήματα μπορούν να μεταφερθούν στα εγγόνια από τις γιαγιάδες από την μητέρα.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι συναισθηματικές εμπειρίες που βίωσε η γιαγιά σας ενώ ήταν έγκυος μπορούν να αφήσουν ένα γενετικό σημάδι στο DNA και έτσι να μεταφερθούν στις μελλοντικές γενιές.
Ενώ υπάρχει ακόμα περισσότερη έρευνα που πρέπει να γίνει πριν οι επιστήμονες μπορέσουν να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με τη γιαγιά και την εγγενή γενετική σχέση της, οι μελέτες δείχνουν ότι κάτι συμβαίνει εδώ.
Έτσι, την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι εκφράζεστε ή ενεργείτε όπως ακριβώς και η γιαγιά σας, ίσως να έχουν δίκιο!
