Μια συγκινητική ανάρτηση έκανε το Σάββατο 28/12 η Αφροδίτη Γραμμέλη, στον λογαριασμό της στο Instagram για την απώλεια του πατέρα της στον οποίο είχε τεράστια αδυναμία.
Η δημοσιογράφος στην ανάρτηση που έκανε, ανέφερε πόσο πολύ της λείπει ο πατέρας της, πως ακόμα πονάει και ότι δεν πρόλαβε να καμαρώσει τον γιο της που είναι πλέον φοιτητής.
«Πάντα ελπίζω πως ένα κύμα μπορεί να φέρει την φωνή σου…
Να μου ζητήσεις να σου πάρω τσιγάρα
Να με προκαλέσεις να τσακωθούμε για τα πολιτικά. Και να μας χωρίσει η μαμά
Και για τις ομάδες. Εσύ ΑΕΚΤΖΗΣ εγώ βάζελη. Θυμάμαι που με έπαιρνες στο γήπεδο πάντα. Μα τι κορίτσι είσαι εσύ, μου έλεγες. “Εχεις έναν άντρα μέσα σου… Και είσαι και απόλυτο θηλυκό. Όλα πολύ, βρε διάολε…”
Κοιτάζω τον ορίζοντα και φέρνω την εικόνα σου στα μάτια μου. Πάντα την τελευταία. Βασανιστικά κι επίμονα την τελευταία. Όταν σε ακούμπησα και ήσουν τόσο παγωμένος και τόσο όμορφος, μπαμπά.
Δεν έχει περάσει μία μέρα από τότε που να μην πω «μπαμπά». Δεν έχει περάσει μία μέρα να μην σηκώσω το βλέμμα μου στον ουρανό ή να το στρέψω στον ορίζοντα και να σε αναζητήσω. Και μετά να σβήσουν όλα από τα δάκρυα. Νόμιζα θα ηρεμήσει. Ετσι μου έλεγαν. Όμως ο πόνος είναι ανελέητος και δεν υπάρχει τρόπος να απαλύνει.
Εχουν γίνει τόσα πολλά από τότε που έφυγες. Στα έχω πει, αλλά άραγε με ακούς; Με βλέπεις;
Αν ήσουν εδώ θα σε πήγαινα να δεις την ταινία του αγαπημένου σου Στέλιου. Να ξανακούσεις τα τραγούδια του, να θυμηθείς τις στιγμές που ερχόταν στην γωνία του σπιτιού μας στον Κορυδαλλό, στην ταβέρνα του Κουμπούρα. Δεν έχω ακουμπήσει τις φωτογραφίες του που τις είχες πάντα δίπλα σου….
Ο Μιχάλης είναι φοιτητής, μπαμπά. Δεν πρόλαβες. Θα είχες κεράσει όλο τον κόσμο. Αφορμή έψαχνες για να μοιράσεις τα πάντα, να δώσεις. Ισως επειδή στερήθηκες και δεν σου χαρίστηκε τίποτα.
Φεύγοντας ξέρω πώς μου έστειλες κάποιον να με προσέχει. Εσύ το φρόντισες. Σου μοιάζει, μπαμπά. Σε πολλά.
Σε λίγες ώρες κλείνει ένας χρόνος. Από την ημέρα που μπήκα με χαρά με την τούρτα γενεθλίων μου να σου κάνω έκπληξη και σε βρήκα να σου κάνουν κάρπα. Δεν πρόλαβα, μπαμπά. Εφυγες. Αλλά εγώ ακόμη νομίζω ότι κάθε φορά που γυρίζω από την θάλασσα θα σε βλέπω από το μπαλκόνι να καπνίζεις και να λες ιστορίες στην μαμά από την Αγιάσο…
Δεν θα μπορέσω να στα πω όλα αυτά την Δευτέρα. Θα με καταπιεί ο πόνος ξανά.
Όμως πάντα, μα πάντα θα κοιτάζω τον ορίζοντα και θα σε περιμένω. Ομορφε μπαμπά μου…».
