Fanpage
  • Αρχική
  • Ειδήσεις
  • Αφιερώματα
  • Κόσμος
  • Lifestyle
    • Γυναίκα
    • Εξομολογήσεις
    • ΟΜΟΡΦΙΑ
    • ΣΤΥΛ
  • Media
  • Γαστρονομία
  • Διακόσμηση
  • Travel
  • Plus
    • Πολιτική
    • DIY
    • PETS
    • VIDEOS
    • VIRAL
    • Άθλητικά
    • ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ
    • ΕΠΙΣΤΗΜΗ
    • ΖΩΔΙΑ
    • ΘΡΗΣΚΕΙΑ
    • ΥΓΕΙΑ
Fanpage
  • Αρχική
  • Ειδήσεις
  • Αφιερώματα
  • Κόσμος
  • Lifestyle
    • Γυναίκα
    • Εξομολογήσεις
    • ΟΜΟΡΦΙΑ
    • ΣΤΥΛ
  • Media
  • Γαστρονομία
  • Διακόσμηση
  • Travel
  • Plus
    • Πολιτική
    • DIY
    • PETS
    • VIDEOS
    • VIRAL
    • Άθλητικά
    • ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ
    • ΕΠΙΣΤΗΜΗ
    • ΖΩΔΙΑ
    • ΘΡΗΣΚΕΙΑ
    • ΥΓΕΙΑ
Fanpage
Fanpage
  • Αρχική
  • Ειδήσεις
  • Αφιερώματα
  • Γυναίκα
  • STORIES
  • DIY
  • Διακόσμηση
  • VIDEOS
  • VIRAL
  • PETS
  • Γαστρονομία
  • Travel
  • ΣΤΥΛ
  • ΟΜΟΡΦΙΑ
  • ΥΓΕΙΑ
  • Κόσμος
  • ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ
  • Άθλητικά
  • ΖΩΔΙΑ
  • ΕΠΙΣΤΗΜΗ
  • Media
  • Lifestyle
  • ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Copyright 2022 - All Right Reserved.

Καθηλώνει η Ελένη Ράντου: “Πήγα σε ψυχίατρο, ένιωθα να τρελαίνομαι. Αυτό μου είπε & με λύτρωσε”

Lifestyle
ΕΛΕΝΗ ΡΑΝΤΟΥΨΥΧΙΑΤΡΟΣ
by Μελαχρινή Τριανταφυλλοπούλου 19.11.2023 14:45
Μελαχρινή Τριανταφυλλοπούλου 19.11.2023 14:45
0

Στην εκπομπή “Μπαμπά-δες”, φιλοξενήθηκε η Ελένη Ράντου το απόγευμα του Σαββάτου 18/11. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η ηθοποιός μίλησε για τη μητέρα της και την ανάγκη που είχε να ζητήσει βοήθεια από έναν ψυχίατρο, καθώς αντιμετώπιζε συναισθηματικές δυσκολίες και είχε την αίσθηση ότι χάνει τον έλεγχο της κατάστασής της.

Ραγίζει καρδιές η Ελένη Ράντου

«Αν οφείλεται η κατάθλιψη μας σε μια απώλεια, δεν είναι κατάθλιψη. Είναι πόνος. Μην το μπερδεύουμε. Επειδή τώρα χάνω σιγά σιγά και την μαμά μου, πήγα σε έναν ψυχίατρο για βοήθεια γιατί ένιωθα να τρελαίνομαι.

Ο οποίος ψυχίατρος με λύτρωσε γιατί μου είπε: Δεν έχετε κατάθλιψη και δεν θέλετε φάρμακα. Πονάτε. Απλώς φοβάστε πόσο πολύ πονάτε.

Αφήστε τον εαυτό σας να πονέσει. Θα πονέσετε, ό,τι κι αν κάνετε.

Επειδή είναι με άνοια και δεν μπορεί να παίρνει εκείνη τις αποφάσεις, αισθανόμουν ότι έχω μια ευθύνη περισσότερη για τις αποφάσεις μου και για τον τρόπο που θα διαχειριστούμε την ασθένεια της.

Από ιατρικά μέχρι πρακτικά θέματα. Ένιωσα κάπου ότι θόλωσε η κρίση μου, μήπως κάτι δεν κάνω σωστά και μήπως την στείλω μια ώρα αρχύτερα αν δεν πάρω την σωστή απόφαση.

Την μετέφερα σε μονάδα φροντίδας επειδή, την είχα μεν έξι χρόνια στο σπίτι, αλλά πια η κατάσταση σοβάρεψε τόσο που ένιωθα ότι έπρεπε να συμβεί αυτό.

Από την άλλη, όμως, υπήρχαν οι ενοχές που δεν ήθελα καθόλου να την αποχωριστώ. Εκεί πέρα άρχισα να αμφισβητώ την διαύγεια του μυαλού μου γιατί δεν μπορούσα πουθενά να νιώσω ότι κάνω αυτό που πρέπει».