Ο καυτός ήλιος της Νέας Υόρκης χτύπησε ανελέητα στην πέμπτη λεωφόρο, όπου ο Ethan, ένας 28χρονος νεαρός άνδρας με ατημέλητα μαλλιά και κουρελιασμένα ρούχα, κάθισε στο πεζοδρόμιο.
Η μητριά Avάγκασε την κόρη της να δεχτεί μια πρόταση γάμου από έναν φτωxo
Τα μπλε μάτια του, κάποτε ζωντανά, ήταν τώρα θαμπά από την εξάντληση και την πείνα.
Τα προεξέχοντα πλευρά κάτω από το σκισμένο πουκάμισό του αποκάλυψαν εβδομάδες σπάνιας τροφής.
Ο Ίθαν παρακολούθησε την ξέφρενη κίνηση των ανθρώπων, νιώθοντας αόρατος στη μέση του πλήθους.
Η μητριά ανάγκασε τη θετή της κόρη να αρραβωνιαστεί με έναν ζητιάνο για να την ταπεινώσει!
Την ημέρα του γάμου, όλοι τρομοκρατήθηκαν από το μυστικό που αποκάλυψε ο ζητιάνος…
Το στομάχι του γρύλισε οδυνηρά, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν είχε φάει για περισσότερο από δύο ημέρες.
Μια μέρα ακόμα, Ίθαν, μπορείς να το κάνεις.
Κάποιος θα σας παρατηρήσει σήμερα, μουρμούρισε στον εαυτό του, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα του.
Ποιον κοροϊδεύω;
Κανείς δεν κοιτάζει δύο φορές έναν ζητιάνο, σκέφτηκε, η εσωτερική του φωνή φορτωμένη με πικρία.
Οι ώρες συνεχίστηκαν αργά και ο Ίθαν πάλεψε με τον πειρασμό να ψάξει μέσα από κοντινούς κάδους απορριμμάτων αναζητώντας φαγητό που είχε απομείνει.
Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι δεν θα βυθιστεί σε αυτό το επίπεδο, αλλά η πείνα ήταν ένας αμείλικτος αντίπαλος.
Τα μάτια του ακολούθησαν ακούσια κάθε άτομο που περνούσε με σακούλες φαγητού ή φλιτζάνια καφέ.
Το άρωμα ενός χοτ-ντογκ που πουλιόταν στη γωνία βασάνιζε τις αισθήσεις του, κάνοντας το στόμα του να ποτίζει και το στομάχι του να διαμαρτύρεται ακόμα πιο δυνατά.
Ίσως πρέπει να δοκιμάσω αυτό το καταφύγιο.
ξανά.
No την τελευταία φορά.
Ο Ίθαν ανατρίχιασε, αφήνοντας τη σκέψη ημιτελή.
Γιατί έπρεπε να φτάσουν τα πράγματα σε αυτό; Μακάρι να μην είχα μεγαλώσει έτσι.
Μακάρι να είχα οικογένεια, σπίτι.
Το μυαλό του περιπλανήθηκε, θυμίζοντας οδυνηρά το παρελθόν.
Καθώς το απόγευμα περνούσε, η απελπισία του Ίθαν μεγάλωνε.
Παρακολούθησε άλλους άστεγους να πλησιάζουν τους πεζούς, ζητώντας ανταλλακτικά, αλλά δεν μπορούσε να συγκεντρώσει το θάρρος να κάνει το ίδιο.
Η περηφάνια του, το τελευταίο πράγμα που είχε αφήσει, τον κράτησε πίσω.
Ένας μεγαλύτερος άντρας που καθόταν όχι πολύ μακριά κοίταξε τον Ίθαν με ένα μείγμα οίκτου και κατανόησης.
Παιδιά, μερικές φορές τα πράγματα φαίνονται απελπιστικά, αλλά επιβιώνουμε, είπε ο άντρας, η φωνή του βραχνή από την ηλικία και τη ζωή στους δρόμους.
Το ξέρω, αλλά… μερικές φορές νιώθω ότι η ζωή μας στους δρόμους δεν θα αλλάξει ποτέ.
Έχουμε μόνο τα λίγα νομίσματα που δίνουν οι καλόκαρδοι άνθρωποι, αλλά χρειαζόμαστε περισσότερες ευκαιρίες εργασίας, στέγαση για να βγούμε από εδώ και υγιεινό φαγητό στο τραπέζι, απάντησε ο Ethan, η φωνή του τρέμει ανάμεσα στην ελπίδα και τη δυσπιστία.
Ξαφνικά, σαν το σύμπαν να είχε ακούσει τη σιωπηλή έκκλησή του, μια μεσήλικη γυναίκα σταμάτησε μπροστά στον Ήθαν.
Χωρίς να πει λέξη, του έδωσε μια χάρτινη σακούλα που περιείχε ένα ζεστό σάντουιτς.
Το άρωμα του φρέσκου ψωμιού και του ψημένου κρέατος γέμισε τα ρουθούνια του, κάνοντας το στομάχι του να γυρίσει με προσμονή.
Ο Ίθαν κοίταξε τη γυναίκα, με τα μάτια του γεμάτα ευγνωμοσύνη.
Ευχαριστώ, κυρία.
Δεν έχετε ιδέα πόσο αυτό σημαίνει για μένα, είπε, η φωνή του πνίγηκε από συγκίνηση.
Η γυναίκα απλά χαμογέλασε απαλά και συνέχισε το δρόμο της, αφήνοντας τον Ίθαν με δέος για αυτήν την πράξη καλοσύνης.
Ίσως υπάρχει ακόμα καλοσύνη σε αυτόν τον κόσμο.
Ίσως δεν είμαι εντελώς μόνος, σκέφτηκε ο Ίθαν, νιώθοντας μια σπίθα ελπίδας να αναφλέγεται στο στήθος του.
Καθώς ο Ίθαν ετοιμαζόταν να απολαύσει το πολύτιμο σάντουιτς, το βλέμμα του έπιασε δύο άλλους άντρες να κάθονται κοντά.
Τα λεπτά πρόσωπά τους και τα πεινασμένα μάτια τους ήταν ένας καθρέφτης της δικής του κατάστασης.
Χωρίς δισταγμό, ο Ίθαν χώρισε το Σάντουιτς σε τρία μέρη, προσφέροντάς τα στους συνανθρώπους του.
Γεια σας παιδιά, Ας μοιραστούμε.
Κανείς δεν πρέπει να πεινάει όταν μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, είπε, η φωνή του βραχνή αλλά ευγενική.
Απέναντι, δύο γυναίκες παρακολουθούσαν τη σκηνή.
Η Ολίβια, μια νεαρή γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά και συμπονετικά πράσινα μάτια, ένιωσε την καρδιά της να πονάει στη θέα της πράξης καλοσύνης.
Έκανε ένα βήμα προς το πεζοδρόμιο, αποφασισμένη να προσφέρει περισσότερη βοήθεια, όταν ένιωσε ένα αιχμηρό ρυμουλκό στο χέρι της.
