Οι δύο κόρες μου, η τεσσάρων και η πεντάχρονή, είναι τα πάντα για μένα. Από τότε που η γυναίκα μου έφυγε, εξηγώντας ότι ήθελε να ανακαλύψει τον κόσμο, ανέλαβα την ευθύνη να τις μεγαλώσω και να τους προσφέρω όλα όσα χρειάζονται.
Το να είσαι μόνος πατέρας είναι ένας αδιάκοπος αγώνας με τις υποχρεώσεις και τα συναισθήματα.
Κάθε πρωί είναι μια συνεχής βιασύνη: πρέπει να προλάβω να ντύσω τα κορίτσια, να τα ταΐσω και να τα πάω στο νηπιαγωγείο, ώστε να προλάβω στη δουλειά.
Η κούραση είναι ο σταθερός μου σύντροφος, αλλά το γέλιο και η χαρά τους κάνουν κάθε στιγμή προσπάθειας να αξίζει τον κόπο.
Ωστόσο, πρόσφατα συνέβη κάτι παράξενο. Εκείνη την ημέρα όλα άρχισαν όπως συνήθως. Ξύπνησα κουρασμένος και εξαντλημένος και ξεκίνησα τις πρωινές προετοιμασίες για τα κορίτσια.
Είμαι ένας μόνος πατέρας δύο μικρών κοριτσιών. Όταν ξύπνησα
Όταν μπήκαμε στην κουζίνα, σκοπεύα να βάλω γάλα στο κουάκερ τους, αλλά παρατήρησα κάτι ασυνήθιστο: στο τραπέζι υπήρχαν ήδη τρία πιάτα με ζεστές τηγανίτες, φρούτα και μαρμελάδα. Ήμουν σοκαρισμένος. Σκέφτηκα ακόμα και ότι ίσως το είχα ετοιμάσει εγώ στον ύπνο μου.
Κοίταξα γύρω στο σπίτι, αλλά δεν υπήρχε κανείς. Οι κόρες μου, ακόμη κοιμισμένες, δεν καταλάβαιναν τι προσπαθούσα να εξηγήσω. Απλά απολάμβαναν τις νόστιμες τηγανίτες, χωρίς να αναρωτιούνται τι συνέβαινε. Παρά την παράξενη κατάσταση, έτρεξα για δουλειά, προσπαθώντας να το ξεχάσω.
Όλη τη μέρα στη δουλειά σκεφτόμουν το πρωινό και το άδειο σπίτι. Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι ήταν σύμπτωση ή παρεξήγηση. Ωστόσο, όταν γύρισα σπίτι, με περίμενε άλλη μια έκπληξη. Ο κήπος, που δεν είχα κλαδέψει εδώ και εβδομάδες, ήταν προσεκτικά κουρεμένος.
Είμαι ένας μόνος πατέρας δύο μικρών κοριτσιών
Όταν ξύπνησα…
Το χόρτο ήταν κομμένο ομοιόμορφα και οι άκρες του γκαζόν ήταν τέλεια διαμορφωμένες, σαν να είχε ασχοληθεί κάποιος ειδικά με αυτό. Δεν μπορούσα να το αποδώσω σε σύμπτωση. Κάποιος με βοήθησε, αλλά ποιος και γιατί, τόσο διακριτικά; Η περιέργειά μου αυξήθηκε, αποφάσισα να μάθω ποιος ήταν αυτός ο μυστήριος βοηθός.
Την επόμενη μέρα το πρωί αποφάσισα να ξυπνήσω νωρίτερα και να δω τι συνέβαινε. Σηκώθηκα ήσυχα από το κρεβάτι, προσπαθώντας να μην ξυπνήσω τα κορίτσια, και κρύφτηκα στην κουζίνα. Δεν μπορούσα να σταματήσω να ανησυχώ – όλα γύρω φαινόντουσαν μυστηριώδη.
Στις 6 το πρωί άκουσα το πίσω παράθυρο να τρίζει. Η καρδιά μου χτύπησε πιο γρήγορα και κοίταξα προσεκτικά από πίσω από την πόρτα. Το βλέμμα μου έπεσε στους γείτονές μου – τον κύριο και την κυρία Χάρις. Εισήλθαν σιωπηλά στην κουζίνα.
Η κυρία Χάρις έβαλε στο τραπέζι ένα πιάτο με τηγανίτες, σαν να ήταν καθημερινή της ασχολία, και ο κύριος Χάρις στεκόταν δίπλα, παρακολουθώντας προσεκτικά την κατάσταση.
Ήταν πάντα ευγενικοί γείτονες, αλλά δεν περίμενα τέτοια χειρονομία από αυτούς.
— «Μας δώσατε ένα επιπλέον κλειδί όταν μετακομίσαμε, έτσι;» ρώτησα ξαφνικά, θυμούμενος τη συμφωνία μας.
— «Ναι, το θυμάσαι σωστά,» απάντησε ο κύριος Χάρις, χαμογελώντας. «Παρατηρήσαμε πόσο δύσκολο ήταν για σένα να τα καταφέρεις και αποφασίσαμε να βοηθήσουμε χωρίς να τραβήξουμε την προσοχή.»
Είμαι ένας μόνος πατέρας δύο μικρών κοριτσιών. Όταν ξύπνησα
Ήμουν σοκαρισμένος. Αυτοί οι καλοί, διακριτικοί άνθρωποι παρακολουθούσαν τις δυσκολίες μας και μας βοηθούσαν από τη σκιά, χωρίς να περιμένουν ευγνωμοσύνη.
— «Γιατί δεν μου το είπατε;» ρώτησα, ακόμα αδυνατώντας να πιστέψω αυτό που συνέβαινε.
— «Δεν θέλαμε να σε ενοχλήσουμε,» εξήγησε η κυρία Χάρις. «Ξέρουμε πόσο υπερήφανος είσαι και δεν θέλαμε να νιώσεις ανίκανος να τα καταφέρεις. Αλλά μερικές φορές όλοι χρειαζόμαστε υποστήριξη.»
Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου όταν τους ευχαρίστησα ειλικρινά για την αυταρχική τους βοήθεια. Η καλοσύνη τους με συγκίνησε βαθιά και συνειδητοποίησα πόσο τυχεροί ήμασταν που είχαμε τέτοιους υπέροχους γείτονες.
Από εκείνη τη στιγμή, οι κύριοι Χάρις έγιναν μέρος της ζωής μας. Η κυρία Χάρις βοηθούσε με τα κορίτσια όταν αργούσα, μαγείρευε και μοιραζόταν συμβουλές για τη διαχείριση του χρόνου. Ο κύριος Χάρις φρόντιζε τον κήπο και άλλες μικρές εργασίες στο σπίτι. Η οικογένειά μας μεγάλωσε, περιλαμβάνοντας αυτούς τους καλούς ανθρώπους, και τα κορίτσια αγάπησαν τους “αντικαταστάτες παππούδες” τους.
Είμαι ένας μόνος πατέρας δύο μικρών κοριτσιών. Όταν ξύπνησα
Οι καλές τους πράξεις με θύμισαν ότι το να αποδεχόμαστε βοήθεια είναι φυσιολογικό και ότι η υποστήριξη και η κοινότητα είναι πολύ σημαντικές.
Η ζωή ενός μόνο πατέρα παραμένει δύσκολη, αλλά τώρα είναι γεμάτη χαρά και αγάπη, χάρη σε αυτούς τους αναπάντεχους φύλακες αγγέλους.
