Η Νέλλη Γκίνη σε συνέντευξή της στην εφημερίδα On Time, αναφέρθηκε στην απώλεια της μικρότερης αδελφής της και περιέγραψε πώς βιώνει ακόμα την παρουσία της, παρά την απουσία.
Θρήνος για την ηθοποιό Νέλλη Γκίνη
Μετά την απώλεια της Κικής τι είναι αυτό που άλλαξε μέσα σας;
Μολονότι ήμουν στην κηδεία της, δεν θέλησα να τη δω όταν άνοιξαν το φέρετρο, γιατί πιστεύω ότι είναι δίπλα μου. Η Κική ζούσε στη Γερμανία, αλλά επικοινωνούσαμε συνεχώς με βιντεοκλήση. Έχω πείσει τον εαυτό μου ότι είναι κάπου εδώ γύρω, δίπλα μου. Στο δωμάτιο μου υπάρχει η φωτογραφία της και το καντηλάκι είναι μονίμως αναμμένο, της μιλάω. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι έχει «φύγει».
Η Νέλλη Γκίνη δεν φοβάται τον θάνατο
Αυτή η απώλεια της μικρότερης αδελφής σας σας έκανε να φοβηθείτε περισσότερο τον θάνατο;
Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ζει αιώνια. Όλοι κάνουμε έναν κύκλο, άλλοι πιο μεγάλο, άλλοι πιο μικρό, εγώ έχω κάνει μια χαρά κύκλο και όταν θέλει ο Θεός μπορεί να με πάρει. Εκείνο που προσεύχομαι είναι να μην ταλαιπωρήσω κανέναν, να κλείσω τα ματάκια μου και να «φύγω». Αυτό θα είναι μεγάλο δώρο του Θεού για μένα. Έχω ζήσει τόσο όμορφα στη ζωή μου, έχω το παιδί μου, μεγάλωσε ήδη αρκετά, αν ο Θεός με αξιώσει να το δω παντρεμένο με παιδιά, αυτό θα είναι πολύ όμορφο.
«Είμαι περήφανη για την καταγωγή μου…»: Από εκεί είναι η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, η άγνωστη καταγωγή και η δουλειά που έκαναν οι γονείς της
Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από τη σειρά του Mega “Είσαι το ταίρι μου”, έχει διαγράψει μία λαμπρή πορεία, τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση.
Από εκεί είναι η Δάφνη Λαμπρόγιαννη
Το πρώτο όνομα της ηθοποιού είναι Θεοδοσία, με το οποίο μεγάλωσε, αλλά στη συνέχεια διάλεξε το δεύτερο της όνομα Δάφνη, γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1967 και κατάγεται από τη Λήμνο και την Πελοπόννησο.
Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη κρατάει την προσωπική της ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ δεν είναι καθόλου ενεργή στα social media, ούτε καν για τη δουλειά της.
H σελίδα με το όνομά της στο Facebook αναφέρει ότι δεν τη διαχειρίζεται η ίδια, αλλά οι θαυμαστές της και όπως είχε υπογραμμίσει “δεν έχω προφίλ σε κανένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο τρόπος επικοινωνίας, δεν μου ταιριάζει. Θέλω να ξέρω σε ποιον μιλάω, να τον βλέπω και να με βλέπει, να έχουμε προσωπική επαφή”.
Ο λόγος της αποχώρησης της Δάφνης Λαμπρόγιαννη από τη Μουρμούρα
Μετά τη σειρά “Είσαι το ταίρι μου”, πρωταγωνιστούσε επί σειρά ετών στη σειρά του Alpha “Μην αρχίζεις την Μουρμούρα”, ενώ για τον λόγο που αποχώρησε, επεσήμανε “την Μουρμούρα την αγαπάω πάρα πολύ και αυτός είναι ο λόγος που έφυγα, επειδή την αγαπάω πάρα πολύ. Μετά από πέντε χρόνια που είμαστε σε ένα δωμάτιο εγώ και ο Βλαδίμηρος, με έναν άνθρωπο που μας γράφει τα κείμενα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να συνεχίσουμε να είμαστε το ίδιο δημιουργικοί και έντιμοι. Είχα την ανάγκη αυτό που κάνω να έχει την ποιότητα που είχε από την πρώτη μέρα. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο να το συντηρήσεις σε αυτή τη συνθήκη. Για να αρέσει στον κόσμο, θέλει κάποια πράγματα που πια θεωρούσα ότι εγώ δεν μπορούσα να τα δώσω. Οπότε έπρεπε να σταματήσω, ήταν από καιρό που είχα πει να το κάνω -από την τέταρτη χρονιά- αλλά ήταν δύσκολο να αποχωριστώ τη Μουρμούρα. Είναι η δουλειά που έχω αγαπήσει περισσότερο από όλες στην τηλεόραση”.
Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη έχει 25 χρόνια εμπειρία
Ερωτηθείσα αν νιώθει είδωλο, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη είχε σημειώσει “δεν νιώθω καθόλου είδωλο. Έχω και την αυταπάτη ότι ως προχθές ακόμη ήμουν στη σχολή, ενώ δουλεύω ήδη 25 χρόνια. Δεν μιλάμε λοιπόν για στέλεχος, αλλά και για έναν πολύ απλό επαγγελματία που θα μπορούσα να έχω στο μυαλό μου. Εκεί να δεις! Δεν με πλησιάζει κανείς! Βέβαια κι εγώ είμαι επιφυλακτική. Από ένα σημείο και μετά κατεβάζεις έναν τοίχο προστασίας. Και πριν προλάβει ο οποιοσδήποτε άνθρωπος να με πλησιάσει, όχι για φλερτ, αλλά για να μου πει μια καλημέρα, είμαι σε άμυνα. Αν αυτό που θα μου πει είναι απλό και ευγενικό, χαλαρώνω”.
Όσον αφορά τους γονείς της, είχε αναφέρει “ο μπαμπάς μου ήταν τσαγκάρης και η μαμά μου νοικοκυρά. Δεν ήμασταν πλούσιοι. Ζούσαμε στην Καλογρέζα. Ο πατέρας μου έκανε κάποια στιγμή μια βιοτεχνία παπουτσιών. Έφευγε στις 5 το πρωί κι επέστρεφε μεσάνυχτα, κατάκοπος. Τα πρώτα χρόνια δεν είχε καν μεταφορικό μέσο. Αυτή είναι η καταγωγή μου και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτήν. Ήταν άνθρωποι που δούλεψαν πολύ. Καμιά φορά περνάω έξω από τη βιοτεχνία όπου δούλευε ο μπαμπάς μου στην πλατεία Κουμουνδούρου και λέω: “Εδώ ήταν ο ναός”. Το ρήμα “σέβομαι” είναι το λιγότερο που μπορώ να πω για τους γονείς μου. Μας μεγάλωσαν εμένα και τον αδερφό μου, με αγάπη και σοφία, μάθαμε να ζούμε με μέτρο. Το πρώτο μου στερεοφωνικό το πήρα με δικά μου χρήματα. Δεν ζητούσα ποτέ. Δεν αισθάνθηκα όμως ότι μου λείπει κάτι! Είμαι περήφανη για την καταγωγή μου!”.
