Στο Παράπονο ο Ελύτης μιλάει για μια ζωή που κάποιος αναγκάστηκε να ζήσει χωρίς όμως ποτέ να την αγαπήσει, να τη χαρεί και να την κάνει να συμβαδίσει με την προσωπικότητα του.
Ουσιαστικά δέχτηκε παθητικά να ζήσει μια ζωή που δεν του ταίριαζε και μέσα σε αυτή τη ζωή δεν ήταν ποτέ ο εαυτός του.
Έτσι η ζωή που έζησε ήταν ξένη, φορτική. Γιατί αν ο άνθρωπος δεν είναι υπεύθυνος για τις επιλογές που κάνει στη ζωή του τότε η ζωή του θα είναι κενή και ανούσια και θα του προκαλεί αισθήματα πίκρας και απογοήτευσης. Όταν όμως ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει οτι η ζωή που έζησε δεν του ταίριαζε, ίσως τότε να είναι αργά. Γιατί.. «δεύτερη ζωή δεν έχει».
Ας κάνουμε λοιπόν το πέρασμα μας από ετούτη τη ζωή όσο γίνεται καλύτερο, σοφότερο και αξιοπρεπέστερο.
Το παράπονο, μελοποίησε μελοποίησε με τον δικό του μοναδικό τρόπο ο Δημήτρης Παπαδημητρίου κι ερμήνευσε υπέροχα η Ελευθερία Αρβανιτάκη…
Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.
Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σαν να `μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα `ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.