Χρήστος Συριώτης : Ο γνωστός ηθοποιός και γιος του επίσης ηθοποιού, Θεόδωρου Συριώτη, σε μια συνέντευξή του «άνοιξε την καρδιά» του μίλησε για τον καρκίνο, για τις οδυνηρές στιγμές που έζησε αλλά και η πίστη που τον βοήθησε να «παλέψει» με την ανίατη ασθένεια.
Xρήστος Συριώτης: Η μάχη με τον καρκίνο
Όπως είχε αποκαλύψει για την φρικτή περίοδο της ζωής του: «Ήμουν στην 50ή χημειοθεραπεία, από το σύνολο των 60 που έκανα. Είχα πάθει θρόμβωση από τις θεραπείες και αναγκάστηκα να μεταφερθώ από το σπίτι ξανά στο νοσοκομείο, γιατί είχα λιποθυμικές τάσεις.
Είχαν πέσει πολύ τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Οι γονείς μου ήταν πάνω μου. Οι πόνοι ήταν φρικτοί. Κάποια στιγμή, είδα τον πατέρα μου, για πρώτη φορά στη ζωή μου, να κλαίει. Του είπα: “Δεν αντέχω άλλο! Θέλω να πεθάνω”. Μου απάντησε λοιπόν: “Μην τολμήσεις να το ξαναπείς αυτό”.
“Τι κοιτάτε ρε; Και εσείς έτσι ήσαστε στην κοιλιά της μάνα σας, γυμνοί και μόνοι”. Έβαλα αυτό το πλάσμα, που είναι μέσα στη μήτρα να μιλάει. Δεν βλέπει, αλλά ακούει και αισθάνεται ότι συμβαίνει».
Αισθάνθηκε «γυμνός» απέναντι στον καρκίνο; « Όχι, για να νικήσεις τον καρκίνο, πρέπει να τον ονοματίσεις, να τον κοιτάξεις κατάματα και να δεις τους ανθρώπους που σε αγαπούν και σε στηρίζουν. Ήταν απίστευτη η αγάπη των ανθρώπων που με στήριξαν και η δύναμη που μου έδωσαν.
Πολλοί φίλοι μου λένε: “Είσαι ήρωας”. Δεν είμαι ήρωας. Δεν είμαι τίποτα. Στον καρκίνο δεν έχεις άλλη επιλογή. Έφτασα στο σημείο να πω ότι δεν αντέχω άλλο, ότι δεν μπορώ να κάνω άλλο κύκλο θεραπείας, ότι δεν μπορώ να βάλω άλλη χλωρίνη μέσα μου. Έβλεπα τα φάρμακα που έμπαιναν στον οργανισμό μου σαν χλωρίνη, σαν μπουγάδα. Καίνε τα σωθικά σου, τα μάτια σου, τον ιδρώτα σου, τα έντερά σου.
Είναι τρομερό συναίσθημα. Δεν περιγράφεται. Δεν άντεχα». Ο ηθοποιός είχε καρκίνο στον έναν όρχι. «Ναι, κάποια στιγμή ψηλάφισα κάτι. Αν δεν είχα αποτανθεί σε γιατρό, σήμερα μπορεί να μη ζούσα. Δεν υπάρχει ενημέρωση γύρω από την ανάγκη αυτοεξέτασης στους όρχεις» δήλωσε στο περιοδικό «ΕΓΩ».
Πώς αισθάνθηκε όταν τον ενημέρωσαν ότι πάσχει από καρκίνο; «Όταν έγινε ο υπέρηχος και άκουσα ότι είναι καρκίνος, σκέφτηκα να αυτοκτονήσω. Έβλεπα το παράθυρο ανοιχτό και σκεπτόμουν να πέσω από κάτω. Σας το λέω αληθινά. Όταν μου είπε ο ακτινολόγος στο υπέρηχο τη λέξη “καρκίνος”, πριν πάω στο γιατρό για να με καθησυχάσει, ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.
Αποφάσισα να μιλήσω για αυτό, παρόλες τις κατηγορίες που δέχθηκα ότι “διαφημίζω” την αρρώστια μου. Ναι τη διαφημίζω με σκοπό να ενημερώσω ότι ο καρκίνος λέγεται καρκίνος και όχι επάρατη νόσος. Προλαμβάνεται και σώζεσαι!».
Όταν ξεκίνησε τις χημιοθεραπείες ήταν πολύ δύσκολη περίοδος. «Εκείνη την περίοδο, κάναμε υπερεντατικές πρόβες με τον Πέτρο Φιλιππίδη στην “Ειρήνη”. Του
είπα μια μέρα, ότι θέλω να πάω στο γιατρό, γιατί ψηλάφισα κάτι. Έκανα τον υπέρηχο και δύο ημέρες μετά, ζήτησα από το γιατρό μου να χειρουργηθώ. Έκανα αφαίρεση του όρχεως και, δύο ημέρες μετά ζήτησα από το γιατρό μου να χειρουργηθώ. Έκανα αφαίρεση του όρχεως και την τέταρτη μέρα, συνέχισα κανονικά τις πρόβες.
Έκανα βέβαια συνεχώς εξετάσεις. Μερικούς μήνες αργότερα, είχε και πέντε μεταστάσεις στους παραόρτιους λεμφαδένες και είχαν εμφανιστεί και δύο όζοι στον πνεύμονα. Πάλι η πρόληψη με έσωσε. Ξεκίνησα τις επιθετικές θεραπείες και εξαφανίστηκε. Ήταν γολγοθάς. Η περίοδος των θεραπειών είναι κάθοδος στην κόλαση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σας το περιγράψω. Είχα φτάσει να κάνω 40 εμετούς την ημέρα. Ήμουν συνέχεια με ορούς».
Xρήστος Συριώτης: Η πίστη στον Άγιο Εφραίμ
Την δύναμη την βρήκε μέσα από την πίστη του στον Άγιο Εφραίμ. «Προσωπικά, δεν έχω σχέση με θρησκείες, πίστεψα όμως στον Θεό και με βοήθησε. Ο Άγιος Εφραίμ μου έδωσε δύναμη και οφείλω τώρα, όσο μπορώ από τη θέση μου να δώσω δύναμη και κουράγιο». Όσο για το τι τον δίδαξε αυτή η εμπειρία είπε: «Η αγάπη των άλλων με στήριξε.
Άλλαξα πολύ. Τώρα ας πούμε, δεν έχω να πληρώσω τίποτα. Χρωστάω παντού. Αν αυτό μου συνέβαινε πριν ένα χρόνο, θα ήμουν άρρωστος, που δεν έχω να βάλω ούτε βενζίνη στο αυτοκίνητό μου. Τώρα πια σκασίλα μου. Ζω! Λέω πολύ εύκολα τις αλήθειες μου. Αγαπώ τη θάλασσα, τον ήλιο, τη ζωή, τους φίλους, τα γέλια, τους γονείς μου, τα αδέλφια μου».
Χρήστος Συριώτης: Οι δηλώσεις για τον Φιλιππίδη
Στην συνέχεια μίλησε για την εφιαλτική συνεργασία με τον Πέτρο Φιλιππίδη ο Χρήστος Συριώτης. Την τρέχουσα περίοδο ο ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Μικρές Αλεπούδες», παραχώρησε συνέντευξη στην Espresso και αναφέρθηκε στις στιγμές που τον τραυμάτισαν με τον προφυλακισμένο ηθοποιό, κατηγορούμενο για έναν βιασμό και δύο απόπειρες, Πέτρο Φιλιππίδη.
Οι δυο τους συνεργάστηκαν την περίοδο που ο Χρήστος Συριώτης πάλευε με τον καρκίνο, το 2011. Χαρακτηριστικά είχε πει: «Ξυπνάνε εφιαλτικές μνήμες από αυτήν την συνεργασία. Τολμώ να πω πως δεν είναι ό,τι χειρότερο έχω ζήσει στο θέατρο, αλλά ό,τι χειρότερο έχω ζήσει στην ζωή μου. Πονάει το στομάχι μου, η ψυχή μου. Ήταν λάθος μου που πίστεψα πως η παραμονή μου στο καλοκαιρινό σχήμα της περιοδείας εκείνης θα βοηθούσε την καταρρακωμένη μου ψυχολογία.
Έπρεπε να είχα σταματήσει και να είχα αποχωρήσει όταν έμαθα για το σοβαρό πρόβλημα υγείας μου με τον καρκίνο και όταν έκανα το πρώτο χειρουργείο κατά την διάρκεια των προβών. Πίστεψα, όμως, πως η παραμονή μου στις πρόβες θα μου έκανε καλό στην ψυχή. Και έπειτα σκεφτόμουν ως επαγγελματίας ηθοποιός.
«Στρατιώτης οφείλω να είμαι στην δουλειά μου, ότι και αν συμβαίνει» είπα. Που να ήξερα, όμως, αυτό που θα ζούσα, αυτά που θα ζούσαμε εκείνο το φρικτό καλοκαίρι. Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου δεν πίστευα πως σε μία επαγγελματική συνθήκη θα βιώναμε μία κόλαση εξευτελισμών της ύπαρξης και του επαγγέλματός μας.
Ντροπή, πόνος, θλίψη! Μου είναι αδιανόητο ακόμα και σήμερα, που έχουν ακουστεί όλα αυτά, να σκεφτώ πώς ένας άνθρωπος, που θέλει να ονομάζεται καλλιτέχνης και μάλιστα θεωρεί τον εαυτό του υπερταλαντούχο, ασκεί σε τέτοιο βαθμό τη βία της εξουσίας. Έπαρση, οίηση, αλαζονεία κι ένα εξουσιαστικό “εγώ”» σημειώνει ο Χρήστος Συριώτης.
Εν συνεχεία, τονίζει: «Και να σας πω την αλήθεια δεν με νοιάζει για εμένα, αλλά θεώρησα χρέος μου να μιλήσω για έναν συνάδελφο που πόνεσε τότε πολύ και δεν βρίσκεται πια στην ζωή. Έτσι, εδώ και αρκετό καιρό από τότε που ξέσπασε το #MeToo, έχουμε κάνει μαζικά ορισμένοι συνάδελφοι μία καταγγελία στο ΣΕΗ. Το οφείλουμε στην μνήμη του. Συγχωρέστε με, μα δεν θέλω να σας πω κάτι παραπάνω για αυτό. Έχουμε απευθυνθεί για τα δέοντα στα αρμόδια όργανα και αν ποτέ με καλέσει η Δικαιοσύνη, θα καταθέσω.
Δεν σας κρύβω πως, μιλώντας για όλα αυτά, σκέφτομαι και πολύ τον Δημήτρη, τον γιο του Πέτρου Φιλιππίδη. Στενοχωριέμαι που ακούγονται όλα αυτά για τον πατέρα του και συναισθάνομαι την όποια απόγνωσή του. Ας με συγχωρήσει. Ο ίδιος δεν φταίει σε κάτι».
